دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 8 15 2014 11 22 Immortality in view of Maimonides and Spinoza جاودانگی نفس از دیدگاه ابن میمون و اسپینوزا 203 219 14844 FA مرتضی شجاری دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز یوسف نوظهور دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز عباس فنی اصل دانشجوی دکترای فلسفه، دانشگاه تبریز Journal Article 2014 06 09 Desire for immortality can be seen as the essential natural impulse. Therefore, different religions and thinkers have attempted to see the issue from different viewpoints. The great Jewish philosopher. Maimonides, due to deep fixation to Judaism, has tried to express their issues to be consistent with the Bible and his own community believes. He, in his discussion of resurrection, believed to three basic steps: The Messiah, the resurrection, and the world hereafter. His standpoint of eternity is dedicated to the hereafter. And we can be immortalized only by acting and teachings in accordance with the Bible and righteousness. Like Maimonides, Spinoza – the other Jewish philosopher - considered the immortality as Ultimate bliss through which the “immutable and eternal love of God" can be achieved. In his opinion, a person reaches this stage, when the lusts and emotions can reasonably be overcome, and also, when the power and anger and contempt and disregard others will respond with love and dignity. Thus, a man can be reached its proper perfection and immortality is reached. The difference between these two philosophers is that Maimonides believes through "actual intellect" -that is Emanation of the active intellect- can be immortalized but, for Spinoza, eternity can be reached through the adequate Ideas. آرزوی جاودانگی را می‌توان در نهاد آدمی مشاهده کرد. ازاین‌رو ادیان مختلف و متفکران آن‌ها به این بحث و تبیین آن اهتمام داشته‌اند. فیلسوف بزرگ یهودی ـ ابن میمون ـ به سبب تعلق‌خاطر عمیق به دین یهود، سعی کرده است مباحث خود را به نحوی مطابق با کتب مقدس و باور جامعه خود بیان کند وی معتقد به سه مرحله اساسی در بحث معاد شده است: دوره مسیحا، رستاخیز و عالَم آخرت. ازنظر وی جاودانگی، مختص به جهان آخرت است و فقط با عمل کردن به دستورات و تعالیم کتاب مقدس و پرهیزکاری پیشه کردن می‌توان جاودانه شد. اسپینوزا ـ فیلسوف دیگر یهودی ـ نیز همانند ابن میمون سعادت نهایی را رسیدن به جاودانگی دانسته که از طریق «عشق غیرقابل تغییر و ابدی به خداوند» حاصل می‌گردد. ازنظر وی انسان زمانی به این مرحله می‌رسد که بتواند عاقلانه بر شهوات و عواطف خود چیره شود و درنتیجه نسبت به قدرت و خشم و اهانت و بی‌اعتنایی دیگران با عشق و کرامت پاسخ دهد و بدین ترتیب است که آدمی به کمال لایق خود رسیده و جاودان می‌گردد. تفاوت این دو فیلسوف در این است که ابن میمون معتقد است به‌واسطه «عقل بالفعل» گشتن که فیضی از عقل فعال است، می‌توان جاودانه شد و اسپینوزا جاودانگی را به‌واسطه کسب تصورات تام می‌داند. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14844_416560ea53955732ac89c1c46dd8519b.pdf