دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 مقالات آماده انتشار 2025 10 26 A critical Evaluation of Heidegger's interpretation of the Critique of Pure Reason in the light of the concept of Time ارزیابی انتقادی تفسیر هایدگر از نقد عقل محض کانت در پرتو مفهوم زمان 20635 10.22034/jpiut.2025.69394.4232 FA مهدی معالی گروه ادبیات و زبان های خارجی، دانشکده فلسفه، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. محمدرضا عبدالله نژاد گروه فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، تبریز، ایران Journal Article 2025 09 28 This present study analyzes and evaluates Heidegger's interpretation of Kant's Critique of Pure Reason, with a focus on the concept of time. In his book, Kant and the Problem of Metaphysics, Heidegger argues that beneath Kant's critical system lies a deeper foundation that is revealed only through an understanding of time. By highlighting the role of the power of imagination and schematism, he elevates time from the epistemological level to the ontological level, interpreting the Critique of Pure Reason as a text on the finitude of Dasein. The central question of this article is whether this appropriation can be considered a faithful account of Kant or should be seen as a creative distortion. To answer this, we first examine the extent of Heidegger's fidelity to Kant's text, and then show the dimensions of his departure from the critical system. The results of this study indicate that Heidegger's reading is neither a mere historical retelling nor an absolute distortion. Instead, it is a hermeneutical appropriation that lies on the border between interpretation and re-creation. While this reading carries the risk of distorting Kant's philosophy, it simultaneously reveals its hidden potentials and opens a new path for contemporary metaphysics. پژوهش حاضر به تحلیل و ارزیابی تفسیر هایدگر از نقد عقل محض کانت با تمرکز بر مفهوم زمان می‌پردازد. هایدگر در کتاب کانت و مسئلۀ متافیزیک مدعی است که در پس نظام نقادی کانت، بنیانی عمیق‌تر نهفته است که تنها از رهگذر فهم زمان آشکار می‌شود. او با برجسته‌سازی نقش قوه‌ی خیال و شاکله‌سازی، زمان را از سطح معرفت‌شناختی به سطح هستی‌شناختی ارتقا می‌دهد و نقد عقل محض را متنی درباره‌ی تناهی دازاین تفسیر می‌کند. پرسش اصلی مقاله آن است که آیا این appropriation را می‌توان شرحی وفادارانه بر کانت دانست یا باید آن را تحریفی خلاق تلقی کرد؟ برای پاسخ به این پرسش، ابتدا میزان وفاداری هایدگر به متن کانت بررسی می‌شود، سپس ابعاد فاصله‌گیری او از دستگاه نقادی نشان داده می‌شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که خوانش هایدگر نه بازگویی تاریخی صرف است و نه تحریف مطلق، بلکه appropriation هرمنوتیکی‌ای است که در مرز میان تفسیر و بازآفرینی قرار می‌گیرد. این خوانش در عین حال که خطر تحریف فلسفه‌ی کانت را در خود دارد، ظرفیت‌های پنهان آن را نیز آشکار کرده و راهی تازه برای متافیزیک معاصر گشوده است.