دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 1 202 2007 12 22 Burhan-e Siddigin in Mulla Sadra's Philosophy in Comparison With Ontological Argument of Anselm and Descartes برهان صدیقین در فلسفة ملاصدرا و مقایسة آن با برهان وجودی آنسلم و دکارت 17 58 2965 FA رضا اکبریان دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس علی مخبر دزفولی پژوهشگر فلسفه، موسسه آموزش عالی صدرالمتألهین Journal Article 2014 12 28 In the history of philosophy, Burhan-e siddiqin as a way for proving the God from God has singular position among proofs of God. This argument originates essentially from Holy Quran and Shi’ite Imams teachings. This Burhan prove primarily the existence of God by means of meditation on existence in itself and its essential properties. In this way, God is proved firstly and other existents are explained as consequences of His Existence. Mulla Sadra, Anselm and Descartes explicate this argument in accordance with their principles. However from the view of Kant, the famous German philosopher, all of the proofs of existence of God is eventually refer to ontological (existential) argument and this argument has a basic error. According to Kant’s viewpoint ontological argument suffer from a fundamental fallacy because it consider existence as a real predicate and strive to prove God by virtue of analyzing His concept. Therefore Kant criticizes Anselm’s and Descartes’ ontological arguments and said that their arguments were not confident. In my view, Kant’s critique of ontological argument is not involving Mulla Sadra’s Burhan-e Siddiqin and his Burhan has enough capability to demonstrate a certain intellectual way for proving the existence of God. The aim of this paper is to explain the Mulla Sadra’s Burhan_e Siddiqin, compare it to ontological argument of Anselm and Descartes and indicate that Kant criticism of existential argument is not involve Mulla Sadra’s Burhan-e Siddiqin. در تاریخ فلسفه، برهان صدیقین به عنوان راهی که در آن خدا با خدا شناخته می­شود و عالم و صفات آن در راهیابی به معرفت الهی واسطه قرار نمی­گیرد، موقعیت ممتازی در میان براهین اثبات وجود خدا دارد. ریشة این برهان را باید درآیات قرانی و  تعالیم امامان شیعه جست. در این برهان تلاش می­شود تا از طریق تأمل در نفس وجود و بررسی احکام ضروری آن، وجود واجب اثبات و در پرتو آن، وجود سایر موجودات تبیین شود. ابن­سینا، ملاصدرا و علامه طباطبایی هر کدام بیان خاصی در باب این برهان دارند. نباید این برهان را با برهان وجودی آنسلم و دکارت یکی دانست. کانت، فیلسوف معروف آلمانی، معتقد است که براهین اثبات خدا در نهایت به دلیل وجودی برمی­گردند و در نقد خود از این براهین برهان وجودی را مورد نقد قرار می­دهد. کانت می­گوید در برهان وجودی مغالطه­ای اساسی وجود دارد و با انکار وجود محمولی، برهان وجودی دکارت و آنسلم را از درجة اعتبار ساقط می­کند. از نـظر ما نقادی کانت از برهان وجودی به برهان صدیقین ملاصدرا وارد نیست و این برهان می­تواند به عنوان مبنایی مطمئن و استوار در جهت اثبات عقلی خدا مورد توجه  قرار گیرد. اثبات این معنا در کنار تحلیل برهان صدیقین ملاصدرا و مقایسة آن با برهان وجودی آنسلم و دکارت هدف نوشتار حاضر است.   https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2965_59a23e97607bdbe33ae1f384b850fa98.pdf