دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 13 26 2019 05 22 The Relationship between Morals and Aesthetics in Hume’s Philosophy ارتباط اخلاق و زیبایی شناسی در فلسفه هیوم 395 421 8465 10.22034/jpiut.2019.8465 FA ذوالفقار همتی استادیار مؤسسه تحقیقاتی علوم اسلامی- انسانی سه علامه، دانشگاه تبریز 0000-0002-6985-400X جلال پیکانی دانشیار فلسفه، دانشگاه پیام نور مصطفی شهرآیینی دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز محمود صوفیانی استادیار فلسفه، دانشگاه تبریز Journal Article 2018 11 17 During the history of philosophy, morals and beauty, and finding a diagnostic criterion for them, was a very important problem for philosophers. Most of the philosophers maintained that such criterion rooted in reason, but Hume presented a noble idea and said that moral sense based on feeling and sentiment. Everything which through its utility or beauty, leads to pleaser is virtuous. Sometimes directly and sometimes through the beauty and appearing beautiful, the utility leads to pleaser. Also, according to Hume, beauty is a subjective thing measured by the criterion of the pleaser. Thus, pleaser and pain are the criteria of taste and sentiment to the diagnosis of virtue and vice, as well as, the beauty and value of art. <br />In this paper, after comparing and monitoring morals and beauty from four aspects, through brief surveying of certain commentators of Hume, we attempt to explain the relationship between beauty, utility, and pleaser. Finally, we assert that the beauty is very important components in Hume’s explain of Morals, but at the same time aesthetics has no superiority to morals; and thus, we defend the originality of morals to aesthetics. اخلاق و زیبایی­­شناسی همواره در مباحث فلسفه جایگاهی ویژه داشته­اند؛ معیار تشخیص و ارتباط آنها نیز از دغدغه­های فیلسوفان بوده است. اغلب فیلسوفان معتقدند این معیار، توسط عقل تعیین می­شود، اما هیوم در این­باره نظری جدید و بدیع آورده و معتقد است که آنها بر احساس و ذوق مبتنی بوده و از یک جنس­اند. از نظر او در اخلاق، هرآن­چه به واسطة زیبایی و یا فایده، لذت به بار آورد، امری فضیلتمند به شمار می­آید. فایده­مندی نیز گاهی به­طور مستقیم و گاهی نیز به­واسطه زیبایی و به­دلیل اینکه زیبا می­نماید، لذت به وجود می­آورد. همچنین زیبایی نیز بر اساس نظر هیوم، امری ذهنی و وابسته به لذت است؛ پس لذت و رنج مبنای ذوق برای تشخیص فضیلت و رذیلت اخلاقی و ارزش اثر هنری است. ما در این­مقاله ابتدا ارتباط اخلاق و زیبایی­شناسی را از چهار جنبه مختلف با یکدیگر مقایسه کرده­؛ سپس با تکیه بر دیدگاه مفسران شاخص هیوم، نسبت زیبایی و اخلاق را در فلسفه او بررسی کرده و نهایتاً از این دیدگاه دفاع می­کنیم که زیبایی از مولفه­های مهم تبیین اخلاق در نظام فلسفی هیوم است، اما زیبایی­شناسی به طور کلی بر اخلاق تفوق ندارد؛ در نتیجه در این مقاله  از «اصالت اخلاق» در مقابل «اصالت زیبایی­شناسی» دفاع شده است. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_8465_b978fa09eaf59366a0f14671e2464b44.pdf