دانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Relationship between Divine Love and Love for The Other from Soren Kierkegaard's Point of Viewرابطه عشق الهی و عشق به دیگری از دیدگاه سورن کییرکگور1121751610.22034/jpiut.2024.59248.3644FAمرضیهبیگدلیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، واحد تهران شمال. دانشگاه آزاد اسلامی. ایرانبیژنعبدالکریمیدانشیار، گروه فلسفه، واحد تهران شمال. دانشگاه آزاد اسلامی. ایرانJournal Article20231208This article revolves around Kierkegaard's arguments about love. Kierkegaard is a pioneer existentialism and one of the main theologians of the 19th century. Love is one of the fundamental concepts of Kierkegaard's thinking, as he dedicated one of his significant books entitled <em>Works of Love </em>(1847) to this concept. In this book, Kierkegaard has created a constellation of concepts related to love and has proposed a new interpretation of the Christian love. Then, he designs new concepts through separating divine love from erotic love. In modern times, love is considered a category of emotions and feelings, but for Kierkegaard it has different connotations. For him, love is a philosophical, existential and fundamental concept. He considers Christian love to be the only true love and believes that in the holy scripture, true love has found meaning in relation to God. In this article, we are going to outline Kierkegaard's opinions about divine love and love for the other and delineate the relationship between the two, while criticizing and evaluating them.این نوشتار از چرایی سخن کییرکگور در باب عشق نشأت میگیرد.<strong> </strong>کییرکگور، آغازگر جریان فلسفی اگزیستانسیالیسم و یکی از الهیدانان بزرگ قرن نوزدهم به شمار میآید. عشق، یکی از ارکان اساسی تفکر کییرکگور است، چنان که یکی از کتب مهم خود را بدان اختصاص داده و آن را<em> آثار عشق</em> نام نهاده است. کییرکگور در یکی از مهمترین آثار خود (<em>آثار عشق</em>)، دنیای تازهای از مفاهیم مرتبط با عشق خلق کرده، و تفسیر تازهای از عشق مسیحی را مطرح کرده است. او در این کتاب، با تفکیک عشق الهی از عشق اروتیک، مفاهیم جدیدی را مطرح میکند. افراد بسیاری به خصوص در دوره جدید، عشق را از مقوله عواطف و احساسات میدانند؛ اما برای کییرکگور چنین نیست. برای او عشق مقولهای فلسفی، وجودی و بنیادی است. او عشق مسیحی را یگانه عشقِ حقیقی میداند و بر این باور است که در متن مقدس نیز عشق راستین در ربط و نسبت با خداوند معنا پیدا کرده است. در این مقاله قصد داریم تا آراء کییرکگور را در باب عشق الهی و عشق به «دیگری» و رابطه میان آن دو بازگو کرده و سپس به نقد و ارزیابی آن بنشینیم.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17516_c68359968c1d5d2e5b089cfee811c7fc.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301"Moral Certainty", One Concept, Several Perspectives; Evaluation of Two Relative and Absolute Approaches about "Moral Certainty" Based on Wittgenstein's On Certainty«یقین اخلاقی»؛ یک مفهوم، چند دیدگاه (ارزیابی دو رویکرد نسبی و مطلق در باب «یقین اخلاقی» با تکیه بر در باب یقین ویتگنشتاین)13291718210.22034/jpiut.2023.58699.3609FAمحمد سعیدعبداللهیدانشجوی دکتری، فلسفه اخلاق، دانشگاه قم، ایرانمحسنجوادیاستاد، گروه فلسفه اخلاق، دانشگاه قم، ایرانمحمدلگنهاوزناستاد، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)، ایرانJournal Article20231003One of the important ethical concepts that has occupied the minds of many philosophers in the past years is the concept of "moral certainty". This means whether there are moral propositions that are so certain that no doubt or argument or evidence can face them. According to some philosophers, for example, the statement "the wrongness of killing innocent people" brings us such moral certainty. Among the philosophers who have written in this field, two basic readings of Nigel Pleasants and Michael Kober can be mentioned. Pleasant considers moral certainty to be an absolute and natural concept that is the basis of our moral judgments, and on the other hand, Kober considers moral certainty to be a relative concept and believes that our certainties are rooted in linguistic society, culture and time. In this article, we try to address the different dimensions of the concept of "moral certainty" and the importance of its application in two different and important readings.یکی از مفاهیم اخلاقیِ مهمی که در سالهای گذشته ذهن بسیاری از فیلسوفان را به خود مشغول داشته، مفهوم «یقین اخلاقی» است. این معنی که آیا گزارههای اخلاقیای وجود دارند که آن چنان یقینی به بارآورند که هیچ شک، شبهه و یا استدلال، دلیل و شاهدی یارای هماوردی با آن را نداشته باشد؟ به باور برخی فیلسوفان برای نمونه گزاره «نادرستی کشتن افراد بیگناه» چنین یقین اخلاقیای برای ما به ارمغان میآورد. از میان فیلسوفانی که در این قلمرو قلم زدهاند، میتوان به دو خوانش اساسی نایجل پلیزنتز و مایکل کوبر اشاره نمود. پلیزنتز یقین اخلاقی را مفهومی مطلق و طبیعی میداند که زیربنای داوریهای اخلاقی ما است و در سوی دیگر، کوبر یقین اخلاقی را مفهومی نسبی دانسته و بر این باور است که یقینهای ما در جامعه زبانی، فرهنگ و زمان ریشه دارد. در این مقاله تلاش میکنیم در پرتو دو خوانش مختلف و مهم، به زوایای گوناگون مفهوم «یقین اخلاقی» و اهمیت کاربست آن بپردازیم.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17182_d376b083c32cbcd011885a40fe5a19b9.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Proof-Theoretic Approach to Logical Consequence, and Tarski’s Criticism of itرویکرد نظریه-برهانی به مفهوم پیامد منطقی، و نقد تارسکی به آن30491468010.22034/jpiut.2022.50993.3160FAحمیدعلایی نژادپژوهشگر پسادکتری، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7003-7015مرتضیحاج حسینیدانشیار فلسفه، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20220405According to the proof-theoretic definition of the concept of logical consequence, the sentence X is a logical consequence of the set of assumptions Γ if there is an argument from Γ for X. Tarski argues that by adding any number of rules to inferential systems, there are always cases in which a sentence is intuitively the logical consequence of a set of sentences, whereas in that system it is not possible to provide an argument for that sentence. Hence, the proof-theoretic definition cannot express the intuitive concept of logical consequence. The present article examines Tarski's critique of proof-theoretic definition. Based on our study, Tarski's critique poses a serious problem to the proof-theoretic definition, but this does not mean that the model-theoretic definition is superior to proof-theoretic definition, because there are also acceptable critiques of model-theoretic definition. It seems that neither of these approaches succeed in providing an accurate definition of the intuitive concept of logical consequence for deductive systems. However, in different deductive systems, an interpretation of each of these two approaches can be presented in a way that it is consistent with other metaphysical and epistemological perspectives related to that system, and it is acceptable according to the practical goals.بنابر تعریف نظریه-برهانی از مفهوم پیامد منطقی، جملۀ پیامد منطقی مجموعه مقدّمات محسوب میشود اگر از برهانی برای وجود داشته باشد. تارسکی استدلال میکند که با افزایش هر تعداد قاعده به نظامهای استنتاجی، همواره در آن نظام مواردی وجود دارد که جملهای شهوداً پیامد منطقی مجموعهای از جملات است، درحالیکه در آن نظام ارائۀ برهانی برای آن جمله ممکن نیست. از اینرو تعریف نظریه-برهانی نمیتواند بیانگر مفهوم شهودی پیامد منطقی باشد. مقالۀ حاضر به بررسی نقد تارسکی به تعریف نظریه-برهانی اختصاص دارد. بر اساس بررسی ما مشخّص شد که نقد تارسکی تعریف نظریه-برهانی را با مشکلی جدّی مواجه میکند؛ امّا این مطلب به این معنا نیست که تعریف نظریه-مدلی نسبت به تعریف نظریه-برهانی ارجحیت دارد؛ زیراکه نقدهایی قابلقبول نیز به رویکرد نظریه-مدلی وارد است. بهنظر میرسد هیچکدام از این دو رویکرد در ارائۀ تعریفی دقیق از مفهوم شهودی پیامد منطقی بهمنظور کاربرد در نظامهای استنتاجی موفّق نیستند. بااینحال در نظامهای استنتاجی مختلف میتوان تقریری از هر یک از این دو رویکرد ارائه داد بهگونهای که در انسجام با سایر دیدگاههای متافیزیکی و معرفتشناختی مربوط به آن نظام بوده، و بنابر اهداف کاربردی قابلقبول باشد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14680_da4ea24913b53b199dad635883ee2429.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Theory of Culture in Bloch and Dawkins' Philosophy; in Viewpoint of the Elements “Ideas” and “Memes”نظریۀ فرهنگ بلوخ و داوکینز، براساس مؤلفههای برسازندۀ «انگارهها» و «ممها»50731484710.22034/jpiut.2022.51102.3168FAسیدحسینهاشمیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، ایرانعلی اصغرمصلحاستاد، گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، ایرانJournal Article20220413Culture is one of the great themes of Bloch and Dawkins’ philosophy. They use ideas of materialism and processtual evolutionism with reduction approach to explain the cultural realm. These common aspects make a comparative/ synthetic study of their philosophy of culture- based on components “Ideas” and “Memes”- possible. The claims of this article are: 1) Bloch's processtual ontology is a proper metaphysics for Dawkins' genetics and theory of culture; 2) Dawkins' genetics explains the relation between the human biological sphere and social/historical structures. This article tries to show that the analysis of the cultural theories in Bloch and Dawkins' thought can provide genuine and profound insight into the fundamental dynamics of society and history and can more clearly explain some philosophical conceptions, for example “alienation” and “social class”. On the other side, two pair's conceptions- mainly “praxis/expanded phenotype” and “mems/plus ultra”- are complementary and can more exactly explain the relation between gene, social structures, and culture. The result of this comparative/synthetic analysis of culture are: 1) A type of philosophical “determinism” that is challenging for some basic Bloch's conceptions: utopia and hope; 2) An example -by adding the Bloch's conception of “teleology” to Dawkins' genetics- of compromising the scientific and philosophical exceptional approach. نظریۀ فرهنگ در نظام فکری بلوخ و داوکینز برمبنای دو انگارۀ «مادهباوری» و «تکاملنگری پویا» و با رویکرد «واگشتگرایی» تدوین میشود. این تشابه متافیزیکی و رویکردی سبب میشود که بررسی تطبیقی/ تلفیقی آنها -براساس مؤلفههای برسازندۀ «انگارهها»ی فرهنگی در اندیشۀ بلوخ و «ممها»ی فرهنگی در اندیشۀ داوکینز- ممکن شود. طبق نوشتار پیشِ رو، روشن خواهد شد که اولاً ترکیب هستیشناسیای فرآیندمحور بلوخ با ژنشناسی و نظریۀ فرهنگ داوکینز، یک متافیزیک مناسب برای نظام فکری داوکینز -که نوعی نظام علمی بدون متافیزیک است- فراهم میکند و ثانیاً، ژنشناسی داوکینز -بهواسطۀ روند و مفهوم «فنوتیپ گسترده»- نسبت قلمرو زیستی انسان با حوزۀ ساختارهای اجتماعی -در فلسفۀ تاریخ بلوخ- را توضیح داده و پیوندی بین آنها، برقرار میکند. بر مبنای این نگرش تطبیقی/ تلفیقی، توضیح خواهیم داد که مفاهیم مشترک/ متفاوت این دو اندیشمند، مکمل و مصحح یکدیگر بوده و ترکیب این مفاهیم سبب شکلگیری بینشهای جدیدی در حوزۀ فلسفۀ تاریخ و فرهنگ میشود که نتیجۀ آن، امکان تدوین تبیینهایی قانعکنندهتر و روشنتر برای پارۀ از مفاهیم فلسفی خواهد بود؛ ازجمله آنکه: دو انگارۀ «فنوتیپ گسترده» و «پراکسیس» -در ژنشناسی داوکینز و فلسفۀ تاریخ بلوخ- و دو مفهوم «مم»ها و «افزونه»ها -در نظریۀ فرهنگ داوکینز و بلوخ- مکمل و مصحح یکدیگر هستند و دو پدیدۀ «بیگانگی با خود» و «طبقۀ اجتماعی»، تبیین روشنتری پیدا خواهند کرد. نقش مؤلفههای برسازندۀ «انگارهها» و «ممها» -طبق دیدگاههای بلوخ و داوکینز- و جایابی آنها در پیوستار هستی/ فرهنگ -طبق دیدگاه این جستار- به آنگونه است که از یک سو، سنخی از «جبرباوری» فلسفی را رقم زده و چالشی جدی دربرابر مفاهیم «آرمانباوری» و «امیدآفرینی» ای بلوخ فراهم میکند و از سوی دیگر، امکان اضافهشدن مفهوم «غایتباوری» -در روایت بلوخ از این مقوله- را به نظریۀ علمیای ژنشناسی داوکینز هموار کرده و بدین ترتیب، مصداقی از تلاش برای سازگارکردن نگرشهای علمی و فلسفی، عرضه میکند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14847_afab2dacb0dccdff4f6c0c75ae85fe25.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Analyzing Researches on the Use of Virtual Reality in Teaching and Learning Based on the Concepts of Post-Phenomenologyواکاوی پژوهشهای کاربرد واقعیت مجازی در آموزش و یادگیری مبتنی بر مفاهیم پساپدیدارشناسی74991750110.22034/jpiut.2024.59465.3643FAبهنامرسولیاستادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، ایران.حمیداحمدی هدایتاستادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، ایران0000-0003-0814-5696Journal Article20231206The purpose of the current research is to analyze the researches on the use of virtual reality in teaching and learning based on the concepts of post-phenomenology. To achieve this goal, a descriptive-analytical method has been used. Emphasizing on the most important concepts of post-phenomenology, articles on the use of virtual reality in education and learning between 2017 and 2022 were analyzed. The findings of the research in the field of virtual reality mediation in relation to the learner and the learning environment showed that among the relationships described in post-phenomenology, most of them are related to background and immersion and hermeneutic relationship, embodiment and alterity are in the next ranks. In the field of multiple applications of virtual reality technology, in the order of teaching, interaction, evaluation and motivation, it has been considered in the conducted researches. In the field of incremental structures of technology (what technology gives us), interaction and immersion, motivation, deep learning and participation can be dominant in researches, and in the field of decreasing structures of technology (what technology takes from us) in researches Such as high cost, insufficient reality, human communication, high cognitive load and losses for human health have been considered. Finally, it was suggested; so that the way of changing the experience and perception of the learners during the application of virtual reality in education and learning is investigated more closely, so that the dimensions and hidden angles of the technology are revealed for the policy makers and educational technology designers. On the other hand, it can be said that the results of this practice can help improve the quality of technology-based learning.هدف پژوهش حاضر واکاوی پژوهشهای کاربرد واقعیت مجازی در آموزش و یادگیری مبتنی بر مفاهیم پساپدیدارشناسی میباشد. برای دستیابی به این هدف از روش توصیفی- تحلیلی استفاده شدهاست. با ابتناء بر مهمترین مفاهیم پساپدیدارشناسی، مقالات کابرد واقعیت مجازی در آموزش و یادگیری بین سالهای 2017 تا 2022 مورد واکاوی قرار گرفت. یافتههای پژوهش در زمینه میانجیگری واقعیت مجازی در رابطه با یادگیرنده و محیط یادگیری نشان داد که از بین روابط توصیف شده در پساپدیدارشناسی، بیشترین آن به رابطه زمینهای و غوطهوریاختصاص دارد و رابطه هرمنوتیک، بدنمندی و غیریت در رتبههای بعدی قرار دارند. در زمینه کابردهای چندگانه فناوری واقعیت مجازی به ترتیب تدریس، تعامل، ارزشیابی و ایجاد انگیزه در پژوهشهای انجام شده مورد توجه بوده است. در زمینه ساختارهای افزایشی فناوری (آنچه فناوری به ما میدهد) میتوان به تعامل و غوطهوری، ایجاد انگیزه، یادگیری عمیق و مشارکت، در پژوهشها غالب بودند و در زمینه ساختارهای کاهشی فناوری (آنچه فناوری از ما میگیرد) در پژوهشها مواردی همچون هزینه بالا، واقعیت ناکافی، ارتباطات انسانی، بار شناختی بالا و ضرر و زیان برای سلامتی انسان مورد توجه قرار گرفته است. در نهایت پیشنهاد شد؛ تا نحوه دگرگونی تجربه و ادراک فراگیران در زمان کابرد واقعیت مجازی در آموزش و یادگیری مورد بررسی دقیق تر قرار گیرد تا ابعاد و زوایای پنهان فناوری برای سیاستگذاران و طراحان فناوری آموزشی هویدا شود. از طرف دیگر میتوان گفت که نتایج این عمل میتواند به بهبود کیفیت یادگیری مبتنی بر فناوری کمک نماید.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17501_f24cafeee6804fd67d422d5edc0a2957.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301John Hare's Assessment of Kant's Theism Regarding the Moral Gapارزیابی جان هیر از خداباوری کانت با توجه به شکاف اخلاقی1001141772710.22034/jpiut.2024.57224.3567FAمرضیهرضاییاندانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی، دانشگاه قم، ایراننفیسهساطعدانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه قم، ایرانمرضیهصادقیدانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه قم، ایرانJournal Article20230626John Hare interprets the moral gap according to Kant's teachings that is in practical reason and between moral will and human desire. He considers the first step to bridge this gap with the help of two categorical imperative: general law and the end in itself. The categorical imperative requires us to obey moral laws, because if it were not within our power, we would not be commanded to do so. So, we have to choose a rule that we can consider as a general law and act according to it; then we should be able to put humanity as our goal and prioritize other people's goals and objectives over our own desires; However, despite the evil that is inherent in humans, preferring our happiness over the happiness of others is dangerous. Using these rules leads to an internal revolution that is not possible except with divine assistance. That is, one should believe that there is a supreme good that if a person prefers the happiness of others to his own happiness and leads a virtuous life, he will be given a happiness commensurate with his virtue.آنچه جان هیر با توجه به تعالیم کانت از شکاف اخلاقی تعبیر میکند، در عقل عملی و تمایز میان اراده اخلاقی و میل انسان به عدم پیروی از آن است. او اولین گام برای پل زدن این شکاف را کمک از دو قاعده امر مطلق میداند: قاعده قانون کلی و قاعده غایت فینفسه. امر مطلق ما را ملزم به رعایت قوانین اخلاقی میکند، زیرا اگر در حد توانمان نبود که از آنها اطاعت کنیم، به ما دستور داده نمیشد که چنین کنیم. پس ابتدا باید قاعدهای را برگزینیم که بتوانیم آن را قانونی کلی بدانیم و طبق آن عمل کنیم؛ سپس، باید بتوانیم انسانیت را غایت خود قرار دهیم و پیشبرد اهداف و غایات دیگران را بر خواستههای خود اولویت دهیم؛ اما با وجود شری که ذاتی انسان است، همیشه این خطر وجود دارد که سعادت خود را بر سعادت دیگران ترجیح دهیم، بنابراین استفاده از این قاعدهها منجر به انقلابی درونی میشود که میسر نمیشود، مگر با مساعدتی الهی. یعنی باید ایمان داشت به اینکه خیری اعلا وجود دارد که اگر انسان سعادت دیگران را بر سعادت خود ترجیح داد و زندگی فضیلتمندانهای در پیش گرفت، به او سعادتی متناسب با فضیلتش داده خواهد شد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17727_a98164f1a20fcf0900cba3880a7a6c89.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Critical Analysis of the Human Condition in Kant's Dual Approach to Cultureواکاوی انتقادی وضعیت انسان در رویکرد دوگانه کانت به فرهنگ1151291772810.22034/jpiut.2024.58081.3591FAزهرهسعیدیاستادیار، پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، ایرانJournal Article20230821In his works, Kant distinguished between natural and moral man, and he drew a deep gap between natural man and moral man. To fill this gap, he has resorted to cultural man, and he has also pointed out how culture and civilization have developed throughout history. For Kant, culture plays the role of a bridge that establishes a link between the natural state and the moral state. The cultural situation in which mankind is located, while it is the achievement of human agency throughout history, it is the result of conflict in nature. The conflict mechanically drives human beings forward. Therefore, according to Kant, the growth and development of culture and civilization is, on the one hand, an acquisitive and subjective matter, and on the other hand, it is a genetic and objective matter. Now the question is, how compatible are these two approaches and how much does each of them contribute to the development of culture and civilization? To answer this question, we show with a critical method that nature and man have a contradictory nature in creating culture. In addition, the contribution of man in the development of culture is small compared to the contribution of nature.کانت در آثار خود انسان طبیعی و اخلاقی را از هم متمایز کرده و شکافی عمیق میان انسان طبیعی و انسان اخلاقی ترسیم کرده است. وی برای پر کردن این شکاف به انسان فرهنگی و نحوه رشد و پیشرفت فرهنگ و تمدن در طی تاریخ متوسل شده است. فرهنگ برای کانت نقش پلی را بازی میکند که پیوند میان وضعیت طبیعی و وضعیت اخلاقی انسان را برقرار میکند. از نظر کانت وضعیت فرهنگی که بشر در آن به سر میبرد، در عین اینکه دستاورد عاملیت انسان در طی تاریخ است، نتیجه تضادهای طبیعتی است که به نحو مکانیکی بشر را به پیش میراند. بنابراین رشد و پیشرفت فرهنگ و تمدن از نظر کانت از یک سو امری اکتسابی و سوبژکتیو و از سوی دیگر امری تکوینی و اُبژکتیو است. اینک پرسش این است که این دو رویکرد تا چه اندازه با هم سازگارند و هر کدام چه سهمی در رشد و پیشرفت فرهنگ و تمدن دارند؟ برای پاسخ به این پرسش با رویکردی انتقادی نشان میدهیم که طبیعت و انسان ماهیتی تناقضآمیز در ایجاد فرهنگ دارند و سهم انسان در رشد و پیشرفت فرهنگ و تمدن در نسبت با سهم طبیعت اندک است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17728_5296d0a4de37eaf2b8ab88dab38508ed.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301A Supplement to Putnam's Quantum Logicافزودهای بر منطق کوانتومیِ پاتنم1301491621910.22034/jpiut.2023.54209.3412FAاحمدعبادیدانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه اصفهان، ایران0000-0003-4719-2196Journal Article20221123To examine Putnam's views on the application of quantum logic is the aim of this paper. Hilary Putnam defends quantum logic in his works. According to him, classical logic cannot answer the problems arising in quantum mechanics. Therefore, we need to present a non-classical logic, namely quantum logic. Putnam argues three main reasons for the transition from classical logic to quantum: I. to be false some of the necessary truths of logic, II. have to change of logic, III. the pattern of three-valued logic. Putnam's views about this transition to quantum logic can be considered from several points: First, despite Putnam's criticism of classical logic, he defends quantum logic through the rules of classical logic. Second, it is a bulky claim to know of quantum logic as “true” logic. Third, the conclusions of the Cartesian product have changed in Putnam's analysis. Fourth, in his logic system, Putnam pays attention to “intuition” instead of relying on “axioms.” Fifth, the middle value of truth is ineffective and erroneous in quantum logic. Despite these criticisms, many of them can be answered analytically.هیلاری پاتنم در آثارش از منطق کوانتومی دفاع میکند و اعتقاد دارد با توجه به مسائل بهوجودآمده در مکانیک کوانتوم، منطق کلاسیک توان پاسخگویی به این مسائل را ندارد. از اینرو، نیازمند یک طرح منطقیِ غیرکلاسیک (کوانتومی) هستیم. پاتنم سه دلیل اصلی برای گذار از منطق کلاسیک به منطق کوانتومی را برمیشمارد: 1. تردید در صدقهای ضروریِ منطق، 2. امکان تغییر منطق و 3. طرح منطق سهارزشی. دیدگاههای پاتنم دربارۀ این گذار به منطق کوانتومی از چند جهت قابل نقد و بررسی است: 1. پاتنم بهرغم انتقاد از منطق کلاسیک، بهوسیلۀ قواعد این منطق، از منطق کوانتومی دفاع میکند. 2. اطلاق منطقِ «درست» به منطق کوانتومی ادعای بزرگی است. 3. نتایج ضرب دکارتی در تحلیل پاتنم تغییر کرده است. 4. پاتنم در منطقش بهجای تکیه بر «اصول موضوعه» به «شهود» توجه دارد. 5. ارزش صدق میانه، در منطق کوانتومی، ارزشی بیفایده و خطاانگیز است. بهرغم این انتقادات، ما معتقدیم با نگاهی تحلیلی، تکمیلی و انتقادی میتوان به بخش زیادی از این اِشکالات پاسخ داد. هدف این نوشتار، بازسازی نقاط قوت و ضعف دیدگاههای پاتنم در کاربست منطق کوانتومی است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_16219_c534f7e3d6bc98f34dbde545238847da.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Agamben and the analysis of power structureآگامبن و تحلیل ساختار قدرت1501701772610.22034/jpiut.2024.59698.3652FAآزادچیرهدانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه تبریز، ایرانمحمودصوفیانیاستادیار، گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، ایرانJournal Article20231224In the tradition of Western political philosophy, there are two general views on the nature of power, which can be called transcendental and immanent approaches. Sovereignty or transcendental power is applied from above and gives power an essential existence and reality which is the source of legitimacy. Governmentality or immanent power is applied from below and at the micro-level of social and political structures and rejects any kind of transcendental origin for power. Historically, Hobbes is the main representative of the first approach, and Foucault is the representative of the second approach to power. According to Agamben, both of these approaches are incomplete and one-dimensional and are unable to present a coherent theory about power. Agamben tries to link these levels again in a general theory. We want to show that, according to Agamben's belief, firstly, the transcendental and immanent dimensions, are two complementary poles of a single structure. And secondly, to show how Agamben seeks the root of this two-dimensional structure of power in Christian theology and considers the paradigms of political theology and economic theology as the roots of the theories of sovereignty and Governmentality, respectively.در سنت فلسفه سیاسی غرب، دو دیدگاه عام درباره ماهیت قدرت وجود دارد، که میتوان آنها را رویکردهای استعلایی و درونماندگار نامید. حاکمیت یا قدرت استعلایی، از بالا اعمال میشود و نوعی هستی و واقعیت جوهری برای قدرت قائل است که منشأ مشروعیت میباشد. حکومتمندی یا قدرت درونماندگار، از پایین و در سطح خرد ساختارهای اجتماعی و سیاسی اعمال میشود و هر نوع خاستگاه استعلایی برای قدرت را رد میکند. از لحاظ تاریخی، هابز نماینده اصلی رویکرد اول و فوکو نماینده رویکرد دوم به قدرت هستند. به نظر آگامبن، هردوی این رویکردها ناقص و تکبعدی میباشند و توان ارائه یک نظریه منسجم درباره قدرت را ندارند. نقدهای جدی فوکو به مدل حاکمیت، راه را برای تحلیل زیست_سیاسی قدرت که در سطح خرد اعمال میشود باز کرد، ولی فوکو در نشان دادن نحوه پیوند میان مدلهای متفاوت قدرت و ارائه نظریهای منسجم و واحد از قدرت شکست میخورد. آگامبن سعی در پیوند دادن دوباره این سطوح در یک نظریه عام دارد. در این مقاله، میخواهیم نشان دهیم که به باور آگامبن، اول اینکه ابعاد استعلایی و درونماندگار، یا همان سطوح خرد و کلان قدرت، دو قطب مکمل یک ساختار واحد هستند و هر نظریهای عام درباره قدرت باید درهمتنیدگی و نسبت این دو بعد را بررسی کند. دوم اینکه، نشان دهیم چگونه آگامبن ریشه این ساختار دوبعدی قدرت را در الهیات مسیحی میجوید و پارادایمهای الهیات سیاسی و الهیات اقتصادی را به ترتیب، ریشه نظریههای حاکمیت استعلایی و حکومتمندی درونماندگار میداند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17726_06a54df7a25502cc7f1573f73792201b.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Blurred Edges of 'Game'; Responding to McGinn's Challenges on Family Resemblanceمرزهای مبهم مفهوم ’بازی‘؛ پاسخ به مناقشات مکگین در باب شباهت خانوادگی1711891756710.22034/jpiut.2024.59515.3646FAمینوحجتاستادیار، مؤسسة پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، ایران.Journal Article20231210In "Truth by Analysis: Games, Names, and Philosophy," Colin McGinn seeks to revitalize the traditional approach to conceptual analysis. He asserts that the definition of a concept involves specifying necessary and sufficient conditions for its application, a task he deems achievable. In pursuit of this goal, McGinn critiques opposing perspectives, including that of Wittgenstein. He explores various ways to define the concept of game, and at his best, he relies on Bernard Suits' definition. This paper argues that McGinn's attempts fall short and affirms the significance of Wittgenstein's insight. It critiques all definitions put forth by McGinn, particularly that of Suits, presenting counterexamples to challenge them. Furthermore, the paper uncovers deeper misconceptions underlying these criticisms: McGinn expects family resemblance to serve as both the necessary and sufficient conditions for applying a concept and perceives it as a theory explaining how concepts refer to their extensions, contrasting with Wittgenstein, who does not aim to develop a theory and does not propose family resemblance as a sufficient condition for a concept's application.کالین مکگین در کتاب خود، <em>حقیقت از طریق تحلیل: بازی، نام، و فلسفه</em>، سعی میکند به برداشت سنتی از تحلیل مفهومی جان تازهای ببخشد. در نظر او، تعریف یک مفهوم عبارت است از بیان شروط لازم و کافی آن، و تعریف مفاهیم به این معنا امکانپذیر است. او در این راستا به نقد نظرات مخالف و از جمله برداشت ویتگنشتاین میپردازد. مکگین از چندین راه سعی میکند تعریفی از مفهوم بازی ارائه دهد، و اوج تلاش او ارائة تعریف برنارد سویتس از این مفهوم است. این مقاله قصد دارد ناموفق بودن تلاش مکگین را نشان دهد و بر درستی بینش ویتگنشتاین تأکید ورزد. به این منظور به نقد تعاریف ارائه شده، خصوصاً تعریف سویتس، میپردازد و مثالهای نقضی برای این تعریف عرضه میکند. همچنین به بررسی سوءبرداشت عمیقتری که منجر به طرح چنین نقدهایی شده است میپردازد: مکگین شباهت خانوادگی را بهعنوان شرط لازم و کافی برای قرار گرفتن مصادیق یک مفهوم ذیل آن، و نظریهای در تبیین نحوة دلالت مفاهیم بر مصادیقشان تلقی میکند؛ حال آنکه قصد ویتگنشتاین ارائة یک نظریه نبوده و شباهت خانوادگی را بهعنوان شرط کافی اطلاق مفهوم مطرح نکرده است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17567_5a1e85e2cdf7d763da205f729f208bc2.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Relation between Imagination and the Sublime in Kant's Aestheticsنسبت خیال و والا در زیباشناسی کانت1902091737810.22034/jpiut.2024.58669.3607FAهادیسالاریدانشجوی دکتری، گروه فلسفه هنر، دانشگاه بوعلیسینا، همدان، ایرانعلیسلمانیدانشیار، گروه فلسفه هنر، دانشگاه بوعلیسینا، همدان، ایرانJournal Article20230930Concept of sublime has a long record. The record refers usually to ancient Greece but in modern time emerged a challenge, That sublime debated under aesthetics. Kant debated the sublime in his philosophy under aesthetics too. Imagination has special importance in discussion of the sublime. This discussion has other aspects in Kant's philosophy that we must regard to them. In <em>critique of pure reason</em>, imagination participates with understanding and sense, consequently in current interpretations Kant's work is epistemology; it provides conditions of possibility of objectivity in first critique. But in <em>Critique of the Power of Judgment</em>, imagination has a free operation in test judgment, it is in a free harmony with understanding. In theory of the sublime, imagination has relation with reason here feeling of the sublime is similar to morel feeling. Thus it reveals the unity of total determination of man. Therefore we understand the nature as exhibition of supersensible.مفهوم والا دارای سابقه طولانی است که معمولا به یونان باز میگردد؛ اما برخی اندیشمندان و فیلسوفان دوران جدید چالشی به وجود آوردند که والا را ذیل مباحث زیباشناسی قرار دهند. کانت نیز ناظر به فلسفه خود والا را ذیل مباحث زیباشناسی مورد بحث قرار میدهد. در بحث والا خیال از اهمیت ویژهای برخوردار است و برای فهم آن در فلسفه کانت میبایست به پیشینه آن توجه کرد؛ پیشینهای که نشان میدهد در اندیشه کانت خیال بحث پیچیدهای است. در نقد نخست خیال در مشارکت فاهمه و حس عمل میکند و نتیجه آن در تفاسیر رایج سبب معرفت و عینیت در فلسفه کانت میگردد؛ اما خیال در <em>نقد قوه حکم</em> عملکردی آزاد دارد و در حکم ذوقی در هماهنگی آزاد با فاهمه است؛ اما در والا خیال در نسبت با عقل قرار دارد. در اینجا احساس والا به احساس اخلاقی شباهت دارد؛ از این منظر سبب آشکار شدن وحدتی میشود که انسان را در یک تعین کلی نشان میدهد و از این جهت طبیعت چونان نمایش امر فوق محسوس فهمیده میشود. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17378_23372bb7ede2b727029cc29ec6905a5b.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Three Stages of Attribution of Knowledge According to Three Philosophical Journeys; The Originality of Nature, the Originality of the Existence of Gradational Oneness and the Originality of the Existence of Personal Onenessسه مرتبه اضافه در علم بر مبنای سه سیر فلسفی؛ نگاه ماهوی، اصالت وجود وحدت تشکیکی و وحدت شخصی2102261772910.22034/jpiut.2024.59162.3631FAمهدیسعادتمنداستادیار، گروه الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه یزد، ایرانعلیباباییدانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشگاه تبریز، ایرانJournal Article20231110The importance of recognizing the type of attribution between the knower and the known is determining the position of knowledge in the worldview approach and its epistemological function. The main question of this research is: What is the meaning and function of the type of attribution between the knower and the known with the evolution in the philosophical principles? According to the originality of nature, the type of this attribution is the categorical attribution, assuming the duality of the two sides of the attribution, causes problems such as the validity of knowledge, the distinction between the knower and the known, and the problems of mental existence. According to the originality of the existence of gradational oneness, the type of this attribution is the illuminative attribution. In this type of attribution, the knowledge of knower, in a longitudinal and gradational relationship, becomes the cause of the creation of known, and finally according to the originality of the existence of personal oneness, the unity between the knower and the known can be stated and the type of attribution is qāyúmi attribution. The findings of the research show that according to the three philosophical journeys, by passing from multiplicity to unity, the gradational aspect gives its position to unity between the knower and the known, until in the third journey, the presence and intuition of the knower appears in the mirror of his manifestations.اهمیت شناخت نوع اضافه بین عالم و معلوم، تعیین جایگاه علم در رویکرد جهان شناختی و کارکرد معرفتشناسانه آن است. پرسش اینکه: با تغییر در مبانی فلسفی، نوع اضافه بین عالم و معلوم چه معنا و کارکردی مییابد؟ در نگاه ماهوی نوع این اضافه مقولی است که با فرض دوگانگی طرفین اضافه، سبب معضلاتی چون اعتباریت علم، تمایز عالم از معلوم و اشکالات وجود ذهنی میشود. در سیر دوم یعنی اصالت وجود با رویکرد تشکیکی، اضافه از نوع اشراقی است که در آن علمِ عالم، در رابطهای طولی و تشکیکی، علت ایجاد معلوم میگردد. رهاورد گذر از وحدت تشکیکی به وحدت شخصی وجود هم، وحدت و بساطت عالم و اضافه قیومی او با شؤون و مظاهرش است. اضافه نیز بین وجود عالم و علم ذاتیاش تحقق مییابد. نتیجه اینکه، متناسب با سیرهای سهگانه، با عبور از کثرت به وحدت، تدریجاً اضافه جای خود را به عینیت عالم و معلوم میدهد تا اینکه در سیر سوم به حضور و شهود تام عالم از خویش در آینه ظهوراتش میانجامد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17729_62b668f177030e3f5be8a422a75727f9.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301A Study in Heidegger's View on Nihilismبررسی دیدگاه هایدگر درباره نیهیلیسم2272451726710.22034/jpiut.2023.58890.3619FAحجت الهسلطانی فردانشجوی دکتری فلسفه معاصر، دانشگاه تهران، ایرانرضاگندمی نصرآبادیدانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه تهران، ایرانJournal Article20231020"Nihilism" in Nietzsche's speech became a Philosophical problem. He called "nihilism", as "the meaninglessness of everything", criticizing the history of the western metaphysics, he considered Platonism and Christian ethics values to be the most important factors in the emergence of nihilism. Finally, with the creation of "superman" and on the basis of the same "humanist metaphysics", he sought to overcome nihilism. But Heidegger studied "nihilism" not in terms of values, but from an ontological point of view. By criticizing the whole western metaphysical thought, he considered "metaphysics" to indicate a kind of relationship with Being in which Being itself sinks behind a curtain of veils into the abyss of oblivion and neglect. In an ontological explanation, he considers "nihilism" to be equivalent to this "neglect and forgetfulness of Being" and on this basis, he introduces "the history of Western thought" as "the history of nihilism development". From this point of view, with the perfection of metaphysics, more perfect manifestations of nihilism are also realized. As far as today, in the "Technological Enframing" which is the final form of metaphysics, "technological nihilism" has determined the world and man in a nihilistic form, in the mood of ordering as standing-reserve. According to Heidegger, in facing this situation, we have no more than two options, either to submit to a complete destruction or to find a way to overcome it.با گفتار نیچه «نیهیلیسم» به مسئلهای برای اندیشهورزیهای فلسفی بدل گردید. او که «نیهیلیسم» را «بیمعنایی همهچیز» میخواند، با نقد تاریخ متافیزیک غرب، افلاطونگرایی و اخلاق مسیحی را مهمترین عوامل ظهور آن میدانست. در نهایت هم با خلق «ابرانسان» و بر بستر همان «متافیزیک انسانگرایانه» بهدنبال عبور از نیهیلیسم بود؛ اما هایدگر «نیهیلیسم» را نه در مرتبه ارزشها، بلکه از حیثی وجودشناسانه بررسی میکرد. او با نقد کلیت اندیشه متافیزیکی غرب، «متافیزیک» را حاکی از نوعی نسبت با هستی میدانست که در آن، خودِ هستی در پس پردهای از حجابها به مغاک فراموشی و غفلت فرو میغلتد. او در تبیینی هستیشناسانه، «نیهیلیسم» را معادل همین «غفلت و فراموشی وجود» دانسته و بر همین اساس، «تاریخ اندیشه غرب» را «تاریخ بسط نیهیلیسم» معرفی میکند. از اینمنظر، با کمال متافیزیک، ظهورات متکاملتری از نیهیلیسم هم تحقق مییابد. تا آنجا که امروز، در «گشتل تکنولوژی» که شکل نهایی متافیزیک است، «نیهیلیسم تکنولوژیک»، با نفی کامل هستی، جهان و انسان را در قالبی نیهیلیستی و صرفا در هیات منبع و موجودی، تعین بخشیده است. از نظر هایدگر در مواجهه با این وضعیت ما دو راه بیشتر نداریم، یا تندادن به نابودی کامل و یا یافتن راهی جهت فراروی از آن.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17267_ebfc7930d643eab4a226b5fb5c956c3d.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Explanation of the Reason for the Misery in "The Banshees of Inisherin" by McDonagh based on "The Human Condition" by Arendtتبیین دلیل شوربختی در «بنشیهای اینیشیرین» مکدونا بر مبنای «وضع بشر» آرنت2462581726810.22034/jpiut.2023.58895.3618FAنادرشایگانفردانشیار، گروه پژوهش هنر، دانشکدۀ پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، ایرانJournal Article20231020<em>The Banshees of Inisherin</em> by Martin McDonagh (1970- ) is black tragicomedy film. In this film, despite representation of the first fantastic scenes of the film, suddenly, all those beautiful images of the island turn into darkness and misery. Relied on the thoughts of Hannah Arendt (1906-1976), the political philosopher of the 20th century, this research tries to show why, despite all the initial beauties, in the end we see fire, war, death, immigration and misery and dissatisfaction. In this article, the focus of the discussion is based on three basic concepts in Arendt's book <em>The Human Condition</em>: labor, work and action. In the end, it is tried to show that it is the lack of the concept of action that causes all the darkness, bitterness and misery at the end of the film. In fact, this article tries to show that the desired trinity in the human world in Arendt's human condition must be realized together and side by side. Because the absence of action or ignoring and not understanding its ontological position causes the misery of the human world.<em>بنشیهای اینیشیرین</em> اثر مارتین مکدونا (1970- ) است که در قالب یک فیلم تراژدی-کمدی سیاه به ما رخ مینماید. در این فیلم علیرغم نمایش صحنههای خیالانگیز اولیه به ناگاه آن تصاویر زیبای جزیره به سیاهی و شوربختی تبدیل میشود. این پژوهش میکوشد با تکیه بر اندیشههای هانا آرنت (1976-1906)، فیلسوف سیاسی قرن بیستم نشان دهد که چرا علیرغم همۀ آن زیباییهای اولیه، در پایان ما شاهد آتش، جنگ، مرگ و مهاجرت و در نتیجه شوربختی و ناخرسندی هستیم. در این نوشتار، مدار و محور بحث بر سه مفهوم اساسی کتاب <em>وضع بشرِ</em> آرنت یعنی، زحمت، کار و عمل استوار شده است و سعی بر آن است تا نشان داده شود که فقدان مفهوم عمل است که باعث آن همه تاریکی، تلخی و شوربختی در پایان فیلم میگردد. این نوشتار در واقع میکوشد تا نشان دهد که سه گانۀ مورد نظر در جهان انسانی در <em>وضع بشر</em> آرنت، باید باهم و در کنار هم متحقق شوند، چراکه غیاب عمل یا چشمپوشی و عدم درک جایگاه هستیشناختی آن موجب شوربختی جهان انسانی میگردد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17268_bb9761144237f30fbbdfce3b44079ae5.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Human's Position in the Arc of Descent and Arc of Ascent in "Uthulujiyya"جایگاه انسان در قوس نزول و صعود در «اثولوجیا»2592761737510.22034/jpiut.2024.57352.3570FAحسنعباسی حسین آبادیدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه پیام نور، ایرانJournal Article20230702This question what human truth is? And what components it has, is expressed and answered in Uthulujiyya. Therefore, in this research, we want to examine the place of human in the arc of descent and the arc of ascent and answer these questions: how does human have a hierarchy in the arc of descent and ascension, and what does hierarchy in the arc of descent, and what are the ways to return in the ascending arc? The author of Uthulujiyya introduces thinking Soul as the truth of man and examines the encounter of a rational and thinking man with existence in the material world as well as the world of intellects, and it explains the purpose of the creation of the soul in the material world in the cycle of the arc of descent and ascension. He presents the three stages of human's intellectual, spiritual and sensual descent and introduces ways such as meditation and spiritual effort to purify the soul in order to return to the original position. the arc of descent into the system of grace and illuminations is from top to bottom, and the soul of human is one of its hierarchies, and the soul of human takes the way of return and ascent.پرسش از حقیقت انسان چیست؟ و چه مؤلفههایی دارد؟ در <em>اثولوجیا</em> مطرح شده است و به آن پاسخ داده است. براین اساس در این پژوهش به دنبال آنیم جایگاه انسان در قوس نزول و قوس صعود را بررسی کنیم و به این پرسشها پاسخ دهیم انسان در قوس نزول و صعود چگونه مرتبهبندی میشود و در مرحلۀ قوس نزول چه مراتبی را طی میکند و چه راههایی برای بازگشت در قوس صعود مطرح میشود؟ <em>اثولوجیا</em> به دلیل اهمیتی که به نفس ناطقۀ انسان میدهد آنرا حقیقت انسان معرفی میکند و نیز مواجهۀ انسان عاقل و ناطق با هستی را در عالم مادی و نیز عالم عقول را بررسی میکند و هدف از پیدایش نفس در عالم مادیات در چرخۀ قوس نزول و صعود را تبیین میکند. در قوس نزول سه مرتبۀ انسانِ عقلی، نفسی و حسی را مطرح میکند و راههایی ازجمله مراقبه و کوشش نفسانی برای تصفیۀ درون برای بازگشت به موطن اصلی معرفی میکند. قوس نزول به نظام فیض و افاضات از بالا به پایین نظر دارد که نفس مرتبهای از مراتب آن است و راه بازگشت و صعود را در پیش میگیرد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17375_35eb1df6c918e9fc665ac8605c0beb5b.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Critical Study of Heidegger’s Nietzsche According to Vattimo’s Philosophyبررسی و تبیین «نیچۀ هایدگر» از دیدگاه جیانی واتیمو2772961519210.22034/jpiut.2022.51623.3212FAحسنغیبی پوردانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان، ایرانعلیکرباسی زادهدانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان، ایرانمحمد جوادصافیاندانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان، ایرانJournal Article20220516Since Vattimo's interpretation of Nietzsche requires examining the views of Heidegger and Dilthey as his main points, Therefore, in this article, we intend to first mention Heidegger's interpretation of Nietzsche, as the last metaphysical philosopher of the West, in which Heidegger to justify his goal; which is a re-evaluation of the history and experience of the West, deals with Nietzsche's interpretation. Then, briefly, we discuss Dilthey's interpretation of Nietzsche, as a philosopher of life, in which the closeness of Heidegger's and Nietzsche's thinking is emphasized. In the end, by explaining Vatimo's interpretation of Heidegger's Nietzsche, we show that, contrary to Heidegger's opinion, by examining Nietzsche's interpretation of modern nihilism and its connection with postmodern nihilism, he calls him the first postmodern philosopher. And it shows that it is Nietzsche who should be read as the first postmodern philosopher, not Heidegger, and the reason for these different perceptions and interpretations presented by Nietzsche, itself expresses the sensitive position of Nietzsche's philosophy at the end of metaphysicsاز آنجا که تفسیر واتیمو از نیچه مستلزم بررسی دیدگاه هایدگر و دیلتای، به عنوان نقاط اصلی مورد نظر وی است، از اینرو، در این مقاله در نظر داریم نخست، اشارهای به تفسیر هایدگر از نیچه، بهعنوان آخرین فیلسوف متافیزیک غرب داشته باشیم، که در آن هایدگر برای توجیه هدف خود؛ که ارزیابی مجدد تاریخ و تجر<em>بۀ</em> غرب است، به تفسیر نیچه میپردازد. سپس به صورت مختصر، به تفسیر دیلتای از نیچه، بهعنوان فیلسوف حیات، میپردازیم، که در آن بیشتر به نزدیکی تفکر هایدگر و نیچه تاکید شده است. در پایان، با تبیینِ تفسیر واتیمو از <em>نیچۀ هایدگر</em>، نشان میدهیم که وی برخلاف نظر هایدگر، با بررسی تفسیر نیستانگاری مدرنِ نیچه و ارتباط آن با نیستانگاری پستمدرن، وی را نخستین فیلسوف پستمدرن میخواند و نشان میدهد که این نیچه است که باید به عنوان نخستین فیلسوف پستمدرن خوانده شود نه هایدگر، و علت این برداشتها و تفسیرهای متفاوتی که از نیچه ارائه شده، خود بیانگر موقعیت حساس فلسفۀ نیچه در پایان متافیزیک است. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_15192_00b6625dfceb897bf43f37f3bf656631.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Death in Stoicismموضع مکتب رواقی در خصوص «مرگ»2973121782110.22034/jpiut.2024.60466.3707FAحسنفتحیدانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، ایرانمریمشاهمرادیدانش آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، ایرانJournal Article20240208Stoicism was an outstanding one among the Hellenistic schools, and have had a great influence on Greek and Roman life. Among its teachings the so called conatus (self-preservation) specially has been asserted as the first command of every thing’s nature: the first instinct and the first desire of every living creature is an effort for preserving itself in accordance with nature. Thus, the virtual life for a man is a life according to nature. The so-called suicide, on the other hand, has been an act of frequency among Stoic philosophers: a considerable number of them committed a voluntarily death. Is this inconsistent with their so-call conatus? Though they sought to avoid Platonic dualism between the sensible and the intellectual, nevertheless they accepted that the logos was the true-self of man and nature, and human reason was immortal for them. They condemn any kind of suicide, as well rejecting the passion-rooted seeking of saving life for any price. According to the Stoics, the death of an ideal wise is the same as conformity to nature and reason, whether it happens so-called “naturally” or of her/his own free will; because for such a person, will, nature and reason are compatible with each other. But since they have not considered anyone, not even their leaders, as an example of absolute wisdom, in fact, no suicide attempt can be considered entirely approved by them. Readiness for death among the Stoics must be seen as a foundation of calm and active life in individual and social life recommended by them: calm spiritually, active practically.مکتب رواقی در میان مکاتب دورۀ یونانیمآبی از جایگاه برجستهای برخوردار بوده و به مدتِ بیش از پانصد سال ذیل همین عنوان در حیات یونانی و رومی تأثیرگذار بوده است. در میان آموزههای این مکتب آموزۀ موسوم به «صیانت ذات» به عنوان اوّلین حُکم طبیعتِ هر موجودی، مورد تأکید ویژه قرار گرفته است: اساسیترین غریزه و میل هر موجود زندهای این است که با هماهنگی با طبیعت در مسیر حفظ خویشتن قدم بردارد. بر همین اساس، حیات فضیلتمندانه برای آدمی همانا «زیستن بر وفق طبیعت» است. از سوی دیگر، اقدام به کاری که دست کم در نگاه عُرفی میتوان آن را خودکشی نامید در میان فیلسوفان رواقی امری رایج بوده است، تعداد معتنابهی از آنها با اراده و اقدام خویش به حیات خود پایان دادهاند. آیا گام برداشتن در مسیر مرگ خویش با آموزۀ صیانت ذات منافات ندارد؟ رواقیها در عین حال که سعی میکنند از ثنویت افلاطونی محسوس و معقول احتراز جویند حقیقت آدمی و بلکه حقیقتِ طبیعت را همان عقل (لوگوس) میشمارند و به بقای عقل آدمی معتقدند. آنها هر گونه اقدام به خودکشی را که ریشه در عواطف و انفعالات داشته باشد محکوم میکنند، چنانکه هر گونه کوشش انفعالآمیز برای حفظ جان به هر قیمتی را نیز محکوم میکنند. در نظر رواقیها مرگِ حکیمِ آرمانی عین انطباق با طبیعت و با عقل است، اعم از اینکه بهاصطلاح بهنحو طبیعی رخ دهد یا با ارادۀ خودش؛ چراکه برای چنین فردی اراده و طبیعت و عقل بر یکدیگر منطبقاند؛ اما ازآنجاکه آنها هیچکس، حتی رهبرانشان، را مصداق حکیم مطلق نشمردهاند، در واقع هیچگونه اقدام به خودکشی را نمیتوان مورد تأیید کامل آنها شمرد. از سوی دیگر، آمادگی برای مرگ در مکتب رواقی را باید از عناصر قوامبخشِ حیات آرام و پویای فردی و مدنیِ مورد توصیۀ آنها شمرد: آرام از حیث روحی و پویا از حیث عملی.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17821_8e06e3ee39c119f8b5b91380f3bbbaee.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Relation between Religious Experience and Religion’s Dimensionsنسبت تجربۀ دینی با ابعاد دین3133271780610.22034/jpiut.2024.60329.3698FAقدرت اللهقربانیدانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه خوارزمی، ایرانJournal Article20240129Religion has different aspects and dimensions including doctrinal, moral, empirical, mythical-narrative, ritual, social, and material ones. Religious experience is one of the dimensions of religion and is a significant religious fact and aspect that has diverse relations with other dimensions of religion. Hence, recognizing the kind of religious experience’s relations with religion’s dimensions has its special significance. So the question of research is what relations can be conceivable between religious experience and the dimensions of religion? To answer such a question, first, we should pay attention to the importance of different tendencies toward religion and religious experiences, that is, our understanding of religious experience defines its relation with religion’s dimensions. Our understanding of religion, also, is significant in determining its essence and diverse aspects or dimensions. In this case, considering two important religious traditions of the world, namely classic monotheism and atheism, we can notice the significance of the Transcendent Being or Sacredness/Divine aspect of religion, and think of some dimensions of religion such as doctrinal, moral, mythical-narrative, empirical, social, ritual or material that each one has its special relation with religious experience, although creedal and ritual ones can be more respectable. In this case, it seems the doctrinal dimension can make or interpret religious experiences, ritual and worshiping dimention shows and manifests its symbolic repeatation. Mythical-narrative one can transfer virtues of religious experiences to the next generations, moral one can make and extend the results of religious experiences, and material one can manifest externally and make the background for the next religious experiences. In the meantime, paying attention to noticeable theories such as essentialism and structuralism about religious experiences, and dividing them into two nouminous and intuitive-theoretical experiences, can make complicated and plural of their relations with some dimensions of religion.دین دارای ابعاد مختلفی از جمله ابعاد اعتقادی، اخلاقی، تجربی، مناسکی- عبادی، اسطورهای-روایی، اجتماعی و مادی است. تجربة دینی یکی از ابعاد دین است و هم بعنوان یک واقعیت مهم دینی دارای مناسبات مختلفی با دیگر ابعاد آن است. از اینرو شناخت نوع مناسبات تجربة دینی با ابعاد دین اهمیت زیادی دارد. پرسش تحقیق آن است که چه نسبتی میان تجربة دینی با ابعاد مختلف دین قابل تصور است؟ در پاسخ به این سوال، ابتدا بایستی به اهمیت تلقیهای مختلف از دین و سپس تجربة دینی توجه داشت؛ یعنی نوع خوانش ما از تجربة دینی، نسبت آن را با ابعاد دین تعیین میکند. همچنین تلقی ما از دین، در تعیین ماهیت و تنوع ابعاد آن بسیار مهم است. در این زمینه، میتوان با نظر به دو سنت مهم دینی موجود در جهان، یعنی سنت خداباوری و خداناباوری، به اهمیت امر متعالی و جنبه الهی/قدسی دین، توجه داشت و حداقل بر نقش ابعاد اعتقادی، اخلاقی، روایی-اسطورهای، تجربی، نهادی-حقوقی/اجتماعی، عبادی-مناسکی (شعائری) و مادی دین توجه داشت که هریک مناسبات خاصی با تجربۀ دینی دارند؛ بویژه ابعاد اعتقادی و شعائری که میتوانند مورد توجه بیشتری قرار دارند. در این زمینه، به نظر میرسد بُعد اعتقادی میتواند ایجاد کننده یا تفسیرگر تجربۀ دینی، بُعدعبادی-شعائری نمایشگر و تجلی کننده و تکرار نُمادین تجربههای دینی، و بُعد روایی-اسطورهای انتقال دهندة ماهیت آن به نسلهای بَعدی، بُعد اخلاقی هم مُوجد و هم بسط سلوکی نتیجة تجربیات دینی، و بُعد مادی نیز تجسمگر خارجی و زمینهساز وقوع تجربههای دینی باشند. ضمن اینکه توجه به نظریات مطرح در دو رویکرد ذاتگرایی و ساختارگرایی درباب تجربههای دینی و تقسیم تجربههای دینی به دوگونة مینوی و شهودی-نظری، نوع مناسبات آنها را با ابعاد دین متنوع و پیچیدهتر خواهد ساخت.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17806_4d270436376e69dc8afa290e3f86046f.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Authenticity as Eudaimonia: Self-determination, Self-transformation and Anxiety in Heidegger's Being and Timeخودینه بودن به مثابۀ ائودایمونیا: بررسی نسبتِ خود-تعینی، خود-دگرگونی و اضطراب در هستی و زمان هیدگر3283441721710.22034/jpiut.2023.59092.3629FAحسینکلباسی اشتریاستاد، گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، ایرانمهرداداحمدیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، ایرانJournal Article20231104For Heidegger Dasein as thrown projecting temporalize it's own being. Selfhood Dasein existing against is neutral to any apriori determination and as such it is ungraspable for any representation to assume an ideal self. On the other hand Dasein as disclosing is opened to future and through this openness it is the site of pure difference. For Heidegger the essential openness to difference is as primordial as occurring from the horizon of future and for the sake of itself. This existential for the sake of as the constitution of every average goal made possible by the fact that Dasein in its being is delivered to itself and there is no representational normativity to guarantee the life as a whole. Due to this the basic determination of an authentic self is being in accordance with the logic of neutral self namely difference. We will put it in the article self-transformation and argue that this basic determination of authenticity is made possible through being anxiety for being-in-the-world as such. This is what we will call Eudaimonia. We call the way of relating to the world through anxiety, Dasein's eudaimonia, and consider it the basis of selfhood. Selfhood as eudaimonia requires Dasein to acquire its inherent power for its self-transformation and align with the logic of its inherent realm, which is the place of absolute emergence of the difference of existence from beings. This conformity is the relation of the self to the realm of the self or the being-there of self.هیدگر با فهم وجود انسان به مثابۀ دازاین، یعنی موجودی که طرح وجود خود را افکنده و خود را زمانمندانه بار میآورد، موفق میشود تا ازخود- تعینیِ نابازنمودی سخن بگوید. منظور از خود-تعینیِ بازنمودی مجموعهای از قواعد و ضوابط است که به مثابۀ یک اپیستمه، هنجاریت و مأنوسیت ویژهای را پیشاپیش برای تعینِ فاعل انسانی تحمیل میکنند. از نظر هیدگر دازاین موجودی است که با ساحتِ خودیتِ خنثای خود نسبتی ذاتی دارد و چون این ساحتِ خودیت بالذات آیندهسو است برای همین دازاین موجودی است که با رخدادن از آینده، به طور ساختاری نه تنها خود-تعین است بلکه این خود- تعینی، خود- دگرگون کننده بوده و دربرابر تصاویر ثابت یا تحمیلهای بیرونی برای یک شکل زندگی عمومی مقاومت میکند؛ اما به نظر چنین میرسد که این تنها هدف یا غایت هیدگر بوده و پروژة او در <em>هستی و زمان</em> به قسمی از استعلاگرایی دچار میشود. نتیجه این ابتلا تا میزان زیادی فهمی از اخلاق به مثابۀ اخلاق در-جهان-بودن یا همان خود-تعینی را قرین فهمِ خودتعینیِ صوری کانتی میکند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17217_879e1a1350ca1a94e269749cee83c4a1.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The philosophy of laughter in Moliere’s Theatre (the case study: The Miser)فلسفه وجودی عنصر خنده در تئاتر مولیر (مورد مطالعه، نمایشنامۀ خسیس)3453621717910.22034/jpiut.2023.58981.3624FAمحمدمحمدیآغداشدانشیار، گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه تبریز، ایرانوحیدنژاد محمددانشیار، گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه تبریز، ایران.Journal Article20231025The exploration of laughter’s philosophical significance within the realm of performing arts, particularly the French classical theatre of the seventeenth century, reveals a profound connection to the comedic genre. This literary form, characterized by its gentle yet satirical nature, aims to critique and amend the behavioral and societal flaws of individuals. It often portrays a protagonist whose moral attributes and actions defy societal norms, depicted on stage in an exaggerated manner, amplified and interwoven with theatrical techniques such as verbal wit, comedic behavior, and the humorous repetition of scenarios. Through this lens, comedic dialogue not only elicits laughter but also conveys an ethical message, emerging from the critique of society’s distasteful customs and pervasive misconceptions. The comic and humorous approach offers a fresh, conciliatory perspective on life, contrasting the somber, oppressive reality presented in tragedy, thus serving as a potent vehicle for engaging diverse social groups. This study briefly touches upon the history and evolution of the laughter element, or the comedic genre, within French literature of the sixteenth and seventeenth centuries. It delves into the critical issue and examines the techniques and performances that induce laughter in <em>The Miser</em>, extending the discussion to encompass the philosophy of laughter.مضمون فلسفی خنده در هنرهای نمایشی، بخصوص در تئاتر کلاسیک فرانسوی زبان سده هفده میلادی، بیش از پیش به ژانر کُمیک گره خورده است. در این نوع ادبی ملایم، ولی طنزآمیز، که با انتقاد به قصد اصلاح عیوب رفتاری و اجتماعی شهروندان شکل گرفته، موضوعی –که به طور معمول، ویژگیهای اخلاقی و یا رفتاری قهرمان داستان که خلاف عرف جامعه میباشد- به شیوهای اغراقآمیز بزرگنمایی و آمیخته به ترفندهای نمایشی همچون کمیک کلامی، رفتاری، کمیک تکرار، کمیک موقعیت و غیره روی پرده نمایش اجرا میشود. با این وصف، کلام کمیک ضمن ایجاد خنده به دنبال ارائه پیامی اخلاقی است که خود محصول انتقاد از ناراستیهای آداب معاشرتی زننده و باورهای غلط نگرانکننده در جامعه است. از این حیث، لحن کمیک و طنزآمیز -به عنوان نگاهی نو و آشتیپذیر با جهانِ هستی، در مقابل جهانِ بسته و بیرحم ترسیمشده در ژانرِ تراژیک- عامل گفتگو و وسیله ارتباطی موثری بین تودههای اجتماعی به شمار میآید. نویسندگان مقاله در این پژوهش سعی بر آن دارند تا با اشاره کوتاه به تاریخ و ادبیت عنصر خنده، به عبارتی ژانر کمیک در ادبیات فرانسوی زبان در طول قرون شانزده و هفده میلادی، این موضوع مهم را تعریف و به عوامل و شیوههای نمایشی که در نمایشنامۀ مشهور <em>خسیس</em><em>L’Avare/The Miser</em> سبب خنده تماشاگر- خواننده میشود بهصورت تحلیلی از ورای نمونههای متنی به پیدایش و فلسفۀ وجودی عنصر خنده بپردازند. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17179_adb8ab0238613dbf6e81df141167756d.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Gilles Deleuze and Narration of the Liberation of the Subject Based on "The Logic of Sensation"ژیل دلوز و روایت رهایی سوژه بر اساسِ کتاب «منطق احساس»6236381625810.22034/jpiut.2023.53842.3386FAداودمعظمی گودرزیدانش آموخته دکتری، گروه فلسفه هنر، دانشگاه علامه طباطبائی، ایرانJournal Article20221019Gilles Deleuze in the "<em>Logic of Sensation</em>" that is a reading of the paintings of Francis Bacon, explicitly criticize the narration. But in fact he criticizes figurative and representational narration, and highlight an alternative narration that exist in the work of Bacon. Our problem in this article is this alternative narration, not in the works of Bacon but in the work of Deleuze himself, in this book. I think Deleuze have a very interesting narrative attitude in this book, he is a theater director. Through elimination of all the figurative and representational narrative elements, Deleuze receive two elements: scene and figure. Empty scene and isolated figure in the scene. We adhere to these two element in the whole of our narration and reveal changeable relations between these two element, changeable relations that operate as engine of our narration. If these two elements are main elements of our narration, the theme of our narration is this: liberation of the frigid figure. This liberation had five step for figure: 1) isolation. 2) deformation 3) dissipation 4) disappearation 5) liberated figure as an acrobat, in other words, athleticism in the bedroom. These five step are five step of a theater that in the end of that, occur the liberation of the figure.ژیل دلوز در کتاب <em>«منطق احساس»</em> که شرحی بر نقاشیهای فرانسیس بیکن است به صراحت و مکرر از نقد روایت میگوید؛ اما حقیقت این است که او نه روایت به طور کلی که روایت فیگوراتیو و بازنمایانه را رد میکند و از نحوه روایتی بدیل در نقاشیهای بیکن سخن میگوید. موضوع این مقاله آشکار کردن این شیوه بدیل روایت نه در کار بیکن که در کار خود دلوز در این کتاب<em> </em>است. به زعم نگارنده دلوز در «<em>منطق احساس»</em> شیوه روایت بسیار جالب توجهی دارد، او در این کتاب یک کارگردان تئاتر است. او با زدودن همه عناصر روایت فیگوراتیو و بازنمایانه به دو عنصر میرسد: صحنه و فیگور، صحنه خالی و فیگور منزوی و میخکوب در صحنه. ما در کل روایتمان از <em>«منطق احساس»</em> تنها به این دو عنصر پایبند میمانیم و درصدد آشکار کردن نسبتهای تغییریابنده میان این دو عنصریم که همچون موتور محرک روایتمان عمل میکند. اگر این دو، عناصر اصلی این روایت باشند موضوع روایت از این قرار است: رهایی فیگور منجمد در صحنه؛ اما این آزادی بیواسطه رخ نمیدهد و شامل پنج مرحله یا پرده است: یک) انزوا و گیرافتادگی فیگور. دو) کژسانی فیگور. سه) متلاشی شدن فیگور. چهار) ناپدید شدن فیگور. پنج) تولد فیگور رهایی یافته بهمنزله یک بندباز، به بیان دیگر ورزشکارانگی در اتاق خواب. این پنج مرحله پنج پرده روایت اجرای تئاتریاند که در نهایتِ آن رهاییِ فیگورِ در بند محقق میشود. https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_16258_f9ce616f69bd656100a9b29cac6992ae.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Connection between Desire and Apparatus and a New Understanding of the Concept of Event in the Philosophy of Deleuze and Guattariپیوند میل و آپاراتوس و درک نوینی از مفهوم رخداد در فلسفه دلوز و گاتاری3793981733410.22034/jpiut.2023.59250.3637FAحامدموانیه ئیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، ایرانعلینقیباقرشاهیدانشیار، گروه فلسفه، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، ایران.فاطمهموسویدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فلسفه هنر، دانشگاه هنر تهران، ایران.Journal Article20231117In this article, we want to think about the concept of desire in the philosophy of Deleuze and Guattari, and through it, to understand Deleuze's ontology of the concept of "event". In formulating the concept of "desire", they are looking for an answer to the problem of the chaotic world of contemporary man. A world where for its resilience contemporary man seeks refuge in all kinds of ways of escape. Deleuze and Guattari create a new conceptual system centered on the concept of "desire" in order to answer the why of this situation and draw ways to avoid it. In this text, we tried to analyze the concept of desire from their point of view in connection with the concept of "Apparatus" by Foucault-Agamben and Finally, we should approach a new understanding of the concept of the event as its escape from the relativistic postmodern challenge. An understanding that Deleuze included in the concept of "life power" in his last writing and in this context, he offers us a strange and yet familiar view of "life".در این مقاله میخواهیم به مفهوم میل در فلسفة دلوز و گاتاری پرداخته و از رهگذر آن به درک هستیشناسی دلوز نائل شویم. آنها در صورتبندی مفهوم «میل» در پی پاسخ به مسئلة جهان آشوبناک انسان معاصر هستند. جهانی که برای تابآوریاش، انسان معاصر در پی پناه بردن به انواع و اقسام راههای فرار است. دلوز و گاتاری برای پاسخ به چرایی این وضعیت و ترسیم راههای گریز از آن، دست به خلق نظام مفهومی جدیدی با محوریت مفهوم «میل» میزنند. در این متن تلاش بر آن داشتیم تا از منظر دلوز گاتاری مفهوم میل را در پیوند با مفهوم «آپاراتوس» فوکو-آگامبن واکاوی کرده و درنهایت به درکی نوین از مفهوم «رخداد» به مثابة راه گریز او از تنگنای پسامدرن نزدیک شویم. مفهومی که دلوز آن را ذیل مفهوم «توان زندگی» در واپسین نوشتارش گنجانده و بدین سیاق نظرگاهی غریب و با اینحال آشنا از توان زندگی را به ما عرضه میدارد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17334_ac84b105a65e997bd3815334dc98450e.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301The Relationship between Theoria and Praxis in Plato's Philosophy from the Viewpoint of Heidegger and Gadamerنسبت میان نظر و عمل در فلسفۀ افلاطون از منظر هیدگر و گادامر3994171727110.22034/jpiut.2023.59165.3635FAکاظمهانیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی، ایران.Journal Article20231117Although Aristotle is the first philosopher who separates theoretical and practical wisdom from each other, but before Aristotle, Plato also paid attention to the separation or non - separation of theoria and praxis. According to Plato, the virtue is knowledge; That is, self - knowledge is the same virtue and arete of a person. Therefore, in Plato's philosophy, it can be said that theoria and praxis are not separate from each other. At the same time, Plato believes that if we want to become virtuous by will and intention, we must resort to philosophy; That is, philosophy is considered as praxis to provide a certain theoria and purpose. Therefore, it can be said that Plato proposed the separation of theoria from praxis. Now, according to this introduction, important issue arises: Are theoria and praxis separate from each other in Plato's philosophy? This article tries to examine the above question from the viewpoint of Martin Heidegger and Hans - Georg Gadamer. While Heidegger believes that Plato by proposing the separation of theoria from praxis and also the precedence of theoria over praxis, has provided the ground for the formation of metaphysics and as a result the forgetting of Being, Gadamer believes that in Plato's philosophy, theoria and praxis are not separate from each other. In Gadamer's view, many of Plato's doctrines such as the doctrine of ideas, the ideal state, etc., have derived from his practical considerations.هرچند ارسطو نخستین فیلسوفی است که حکمت نظری و حکمت عملی را از یکدیگر تفکیک میکند، اما قبل از او افلاطون نیز به جدایی یا عدم جدایی نظر و عمل توجه کرده است. در نظر افلاطون «فضیلت معرفت است»؛ یعنی خودشناسی عین فضیلت و آرتۀ آدمی است. بنابراین میتوان گفت نظر و عمل در فلسفۀ افلاطون از یکدیگر جدا نیستند. در عینحال افلاطون معتقد است اگر بخواهیم به اراده و قصد فضیلتمند شویم باید به فلسفه متوسل شویم؛ یعنی فلسفه به منزلۀ فعل و عمل برای تأمین نظر و غرض معین لحاظ میشود. لذا میتوان گفت افلاطون جدایی نظر از عمل را طرح کرده است. اکنون با توجه به این مقدمه مسئلۀ مهمی پیش میآید: آیا در فلسفۀ افلاطون نظر و عمل از یکدیگر جدا هستند؟ این نوشتار درصدد است از منظر مارتین هیدگر و هانس گئورک گادامر پرسش فوق را بررسی کند. در حالی که هیدگر معتقد است افلاطون با طرح جدایی نظر از عمل و همچنین تقدم نظر بر عمل زمینۀ شکلگیری مابعدالطبیعه و در نتیجه زمینۀ فراموشی وجود را فراهم کرده است، گادامر معتقد است در فلسفۀ افلاطون نظر و عمل از یکدیگر جدا نیستند. در نظر گادامر بسیاری از آموزههای افلاطون از قبیل آموزۀ ایدهها، دولت آرمانی و ... از دل ملاحظات عملی او نشأت گرفتهاند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17271_bdd597ff3fd2b6e3e3eb958cf39af4d9.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Criterion for Movie Evaluation by Martin Heidegger’s Idea in His Essay “The Origin of the Work of Art”معیار سنجش فیلم بر مبنای نظر مارتین هایدگر در رسالۀ سرچشمۀ اثر هنری4184381670810.22034/jpiut.2023.56096.3510FAمهدیهمایونیدانشجوی دکتری، گروه پژوهش هنر، دانشگاه تربیت مدرس، ایراناصغرفهیمی فردانشیار، گروه پژوهش تاریخ هنر، دانشگاه تربیت مدرس، ایرانحمید رضامحبوبیاستادیار، گروه فلسفه و حکمت و منطق، دانشگاه تربیت مدرس، ایران0000-0001-7017-2068Journal Article20230409According to Martin Heidegger, the work of art reveals the truth. But this is not in every work of art, but only in a real art! But which work has the possibility of accepting the title of a real art? Heidegger himself has mentioned some of these works. But how can a criterion be extracted from <em>The Origin of the Work of Art</em>? A criterion that can assess whether the work has the ability to approach what Heidegger calls a work of art? Can this criterion be applied to artistic mediums, other than what Heidegger himself discussed? Medium like cinema? In this research, we have tried to provide a criterion for evaluating the film; The terms of this criterion are: non-representation, non-abstraction from everydayness and non-belonging. In the continuation of the research, just to reveal the proposed criterion, the movie <em>The Wind Will Carry Us</em> directed by Abbas Kiarostami was discussed and the criterion terms were evaluated for that movie. This film satisfies the terms of criterion. Based on this, it can be said that based on Heidegger's thought, a criterion can be obtained regarding artistic medium such as cinema.مطابق نظر هایدگر، اثر هنری، آشکارکنندۀ حقیقت است. اما این آشکارگی نه در هر اثر هنری، بل در اثر هنری بزرگ! امکانپذیر است. اما کدام اثر است که امکانِ پذیرفتن عنوان اثر هنری بزرگ را دارد؟ هایدگر خود در رسالۀ <em>سرچشمۀ اثر هنری</em> به برخی از این آثار اشاره کرده است. اما چگونه میتوان معیاری را از <em>رسالۀ سرچشمۀ اثر هنری</em> استخراج نمود و بر مبنای آن، دانست که آیا یک اثر، توان نزدیک شدن به آنچه هایدگر از اثر هنری مراد کرده است را دارد یا نه؟ آیا میتوان معیار را در مورد واسطۀ هنری همچون سینما به کار بست؟ در این تحقیق تلاش گردید معیاری مهیا شود برای سنجش فیلم؛ شروط این معیار عبارتند از عدم بازنمایی، عدم انتزاع از هرروزگی و عدم تعلّق. در ادامه، به جهت آشکار شدن زوایای معیار، فیلم<em> «باد ما را خواهد برد»</em> ساختۀ عباس کیارستمی به بحث گذاشته شد و شرایط معیار در مورد آن فیلم مورد سنجش قرار گرفت: این فیلم شرایط معیار را از سر میگذراند. بر این اساس میتوان گفت که بر اساس اندیشۀ هایدگر میتوان معیاری در مورد واسطه هنری همچون سینما، بدست آورد. این تحقیق، توصیفی تحلیلی بوده و به شیوۀ مطالعۀ کتابخانهای انجام گرفته است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_16708_12ffc37b53b21f5173fb02d5608461dc.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301A Research on the Writing of Philosophical Texts in Persian Language in the Region of Azerbaijan with an Emphasis on the 6th to 8th Lunar Centuriesتحقیقی پیرامون نگارش متون فلسفی به زبان فارسی در خطّه آذربایجان با تأکید بر قرن ششم تا هشتم قمری4394601729710.22034/jpiut.2023.59442.3642FAمیکائیلجمال پوراستادیار، گروه فلسفه، دانشگاه پیام نور، ایرانJournal Article20231205Since its establishment and formation by the advanced philosophers, especially Hakim Abu Nasr Farabi, Islamic philosophy has experienced various changes, one of which is "change of location" which is usually accompanied by content changes; For example, philosophy in the Baghdad period has characteristics that change into other characteristics in the Khorasan period. In the same way, Islamic philosophy in the territory of Azerbaijan (6th to 8th lunar centuries) has other coordinates, one of which is the noticeable tendency of the writers of philosophical texts in Persian language. Today, in the shadow of this desire and interest in the Persian writing of the philosophers of that era and country, we have a legacy of valuable research works, which both in terms of strengthening the Persian language and in terms of using the capacity of that language in conveying philosophical concepts and issues, are part of the precious treasures of our intellectual culture. Are considered The present research has been organized based on the library method and the following findings are the result of this research and investigation: 1- The Persian writing of philosophers of the Azerbaijani school is focused on the existence of the capabilities of this language in transmitting intellectual concepts; 2- The authors of treatises and philosophical books in Persian, along with the use of Arabic language, sought to benefit the general public from intellectual knowledge; 3- Preservation of national identity with a component called Persian language is another motivation of the authors of philosophical works in Persian language.فلسفه اسلامی از زمان تأسیس و شکلگیریِ خود بهوسیله فلاسفۀ متقدم بهویژه حکیم ابونصر فارابی، تحولات مختلف را تجربه کرده است که یکی از آنها «تغییر مکان» است که معمولاً این تغییر جغرافیایی همراه با تغییرات محتوایی هم بوده است؛ مثلاً فلسفه در دوره بغداد دارای ویژگیهایی است که در دوره خراسان به ویژگیهای دیگر مبدل میشود. به همین نحو فلسفه اسلامی در حوزه سرزمینی آذربایجان (قرون ششم تا هشتم قمری) دارای مختصات دیگری میگردد که یکی از آنها تمایل محسوس نویسندگان متون فلسفی به زبان فارسی است. امروز در سایه همین میل و علاقه به فارسینویسیِ فلاسفۀ آن عصر و دیار، میراثدار آثار ارزشمند تحقیقیای هستیم که هم از حیث استحکامبخشی به زبان فارسی و هم از جهت استفاده از ظرفیت آن زبان در انتقال مفاهیم و موضوعات فلسفی، جزء گنجینههای فاخر فرهنگ عقلی ما محسوب میشوند. تحقیق حاضر بر اساس روش کتابخانهای به سامان رسیده است. یافتههای زیر حاصل این تحقیق و بررسی است: ۱) فارسینویسی فلاسفه مکتب آذربایجان معطوف به وجود قابلیتهای این زبان در انتقال مفاهیم عقلی است؛ ۲) نویسندگان رسالات و کتب فلسفی به زبان فارسی در کنار استفاده از زبان عربی به دنبال بهرهمند ساختن عموم مردم از دانشهای عقلی بودند؛ ۳) حفظ هویت ملی با مؤلفهای به نام زبان فارسی، یکی دیگر از انگیزههای صاحبان آثار فلسفی به زبان فارسی است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17297_ae49680a7d0ce28ec0041a2f31dd8193.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-7960184620240301Examining the Weaknesses of Teaching Islamic Philosophy in the Field of Academicبررسی نقاط ضعف آموزش فلسفه اسلامی در حیطه آموزش آکادمیک4614821747010.22034/jpiut.2024.59810.3660FAابراهیمامرانیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، کلام و اخلاق، دانشگاه پیام نور،تهران، ایران.رضارسولی شربیانیدانشیار، گروه فلسفه، کلام و اخلاق، دانشگاه پیام نور،تهران، ایران.حسینزارعاستاد، گروه روان شناسی تربیتی، دانشگاه الزهرا، ایرانغلامحسینخدریدانشیار، گروه فلسفه، کلام و اخلاق اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.Journal Article20231229The present study examines the weaknesses of teaching Islamic philosophy at the undergraduate level of universities. In this article, focusing on the book <em>Nahayeh al-Hikma</em>, topics of ontology, anthropology, epistemology and theology have been expressed. Repetition of the contents, failure to state the materials and results of the discussions, failure to address new philosophical and scientific issues and doubts, failure to follow the logical order of the discussions, and failure to understand the educational goals are among the problems and shortcomings of this course. For field evaluation, a questionnaire was prepared and after its standardization was verified, it was completed by students, graduates and professors of the field of Islamic philosophy of universities across the country and subjected to systematic analysis (SPSS and SWOT). According to the results, Islamic philosophy education is weak in the long-standing explanation of philosophical topics, the reasons and whys of discussions, avoiding logical fallacies, especially the sharing of words, confusion of concepts and examples, and the accessories and results of philosophical principles. The results of the questionnaire data show the weakness in the course content, teaching styles and teaching methods, and in the end, suggestions are made to improve the current situation.پژوهش حاضر به بررسی نقاط ضعف آموزش فلسفه اسلامی در مقطع کارشناسی دانشگاهها میپردازد. در این نوشتار با محوریت کتاب <em>نهایهالحکمه</em>، مباحثی از هستیشناسی، انسانشناسی، معرفتشناسی و خداشناسی بیانشده است. تکرار مطالب، بیان نشدن لوازم و نتایج مباحث، نپرداختن به مسائل و شبهههای جدید فلسفی و علمی، عدم رعایت ترتیب منطقی مباحث و منظور نشدن اهداف آموزشی ازجمله مشکلات و کاستیهای این دوره است. برای ارزیابی میدانی، پرسشنامهای تنظیم و پس از احراز استانداردسازی آن، توسط دانشجویان، دانشآموختگان و اساتید رشته فلسفه اسلامی دانشگاههای سراسر کشور تکمیل و مورد تحلیل سیستمی (SPSS و SWOT) قرارگرفته است. برابر نتایج حاصله، آموزش فلسفه اسلامی در بیان دیرینه مباحث فلسفی، علل و چرایی طرح مباحث، پرهیز از مغالطات منطقی بهویژه اشتراک لفظ، خلط مفهوم و مصداق، و لوازم و نتایج اصول فلسفی ضعف دارد. نتایج دادههای پرسشنامه بیانگر ضعف در محتوای درسی، سبکهای آموزشی و روشهای تدریس بوده که در خاتمه پیشنهادهایی برای بهبود وضع موجود ارائهشده است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_17470_81a5e6e0349ef333295908015a591322.pdf