دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 A Critic on two models about the world coming to be (Avicenna and Sohravardi’s models) توجیه نظریة پیدایی عالم در ترازوی نقد: (مدل سینایی، مدل اشراقی) 1 29 2917 FA زهره توازیانی عضو هیأت علمی دانشگاه الزهرا سحر کاوندی عضو هیأت علمی دانشگاه زنجان Journal Article 2014 12 28 This article has attempted to clarify two of the models that depict the system in which the Universe came into existence. Within the domain of Islamic thought, Avicennian and Ishraqi (Sohrevardi's Illumination) models are more popular than others and deserve adequate attention. Although the very relationship between God and the Universe, after the question of “God', is the next most crucial question to philosophers, specifically to divine philosophers, especially where it concerns the occurrence rather than mere manipulation of such relationship, the authors of this article have attempted to show that the failure of philosophers in handling this question has been even more intense than their failure in dealing with any other questions. In order to verify this hypothesis, the authors have focused on the thoughts of the two great Muslim philosophers, Avicenna and Sheikh Ishraq, who endeavored to present a consistent model of Creation. Finally, a content analysis was conducted. Then, within the limits of an article such as this, some criticisms that might render the views of these two great philosophers vulnerable (to attack) were offered and judgment was left to readers. مقاله‌ای که در پیش روی دارید در پی تبیین دو مدل از مدلهایی است که نظام پیدایی عالم را به تصویر می‌کشند. در حوزة تفکر اسلامی، الگوهای سینایی و اشراقی، نسبت به دیگر الگوهای شده، معروفتر و درخور توجه بیشتری هستند. گرچه اصل مسألة ارتباط خدا با عالم، خصوصاً درباب پیدایش آن (و نه صرفاً تدبیر آن)، پس از مسألة خدا، مهمترین مسألة فلسفی، به خصوص برای فیلسوفان متأله تلقی می‌شود، اما نویسندگان این مقاله درصددند تا نشان دهند که اتفاقاً ناکامی فیلسوفان در این مسأله بیش از هر مسألة دیگری است و برای اثبات فرض خود به اندیشة دو فیلسوف بزرگ مسلمان (ابنسینا و شیخ اشراق) که تلاشهایی جدی برای ارائة مدلی نظاممند از خلقت نموده‌اند، تمسک جسته‌اند. در نهایت پس از تحلیل محتوایی و در حد ظرفیت یک مقاله، برخی از نقدهایی که ممکن است آراء این بزرگان را آسیبپذیر نماید، مطرح کرده و امر داوری را به خوانندگان واگذار نموده‌اند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2917_dd911b4ceb72ec54a17306c4226a69aa.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 Double truth حقیقت مضاعف 31 60 2919 FA غلامحسین توکلی استادیار گروه فلسفه دانشگاه اصفهان Journal Article 2014 12 28 In both Christian and Islamic world, some writers have accused averroes (Ibn rushd) and his followers (averroists) of believing to and defending of double truth: that philosophical facts and religious facts despite their inconsistency can both be true. But this charg is true or is a mere accusation? This article examines this matter. We should distinguish between for meaning of double truth: a) the idea that some people can believe in a proposition and others are justified in believing to its contrary. B) The idea that a person can in a given time believe to a proposition and in another time approve its contrary. C) The idea that a person epistemologically is justified to believe in a proposition and at the same time accept its contrary. D) The idea that, ontologically, in the field of reality the truth is twin, I. E ، both A and its contrary are in reality correct. We will prove that none of the averroists agree with D, and a few of them confirmC, and almost all of them approve A and B. حقیقت مضاعف را که در فرهنگ مسیحی از باری منفی برخوردار است به ابنرشد و پیروانش نسبت دادهاند. گفته شده که آنان باور داشته‌اند قضایای دینی و قضایای فلسفی در عین ناسازگاری می‌توانند هر دو صادق و در عین تعارض، هر دو از حقیقت بهرهمند باشند. بخش اولِ مقاله توصیفی است و چون به فارسی در این باره چیز چندانی وجود ندارد به ناچار در ابتدا تاریخچه مسئله مرور شده و نظرات برجستهترینِ ابنرشدیان را، چه مسیحی و چه یهودی، در این عرصه خواهیم کاوید. در نیمه دوم به بررسی معانی مختلفی که تعبیر حقیقت مضاعف می‌تواند داشت خواهیم پرداخت و در بخش پایانی صحت یا عدم صحت انتساب این تئوری به ابنرشدیان را در هر یک از این معانی محتمل بررسی قرار خواهیم کرد.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2919_f60f70a2eda3df2ce76d6466bc0999db.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 Plato’s Distinction between the Idea of Beauty and the Universal Concept of beauty in Symposium افلاطون و تفکیک مثال زیبایی از مفهوم کلی زیبایی در مهمانی 61 83 2923 FA سید مجید صدرمجلس استادیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز Journal Article 2014 12 28 Philosophers and commentators of Plato’s works introduce the Ideas (Forms) as Universals that our knowledge of them is delivered in general definitions. Aristotle is at the beginning of them. He apparently introduces and criticizes the Ideas under the name of Universals. The present essay means at an enquiry and representation of Plato’s Symposium. After all, it is going to see the text (210ad) that is not seen fairly. Through discussion we will see that Plato in the hierarchy of his aesthetics, distinguishes between two knowledges: the cognition of the universal concept of beauty and the knowledge of the Beauty itself. According to Plato, every kind of knowledge has a proper object. Thus, the conclusion is a new reading of an old tradition: Plato discerns the universal concept of beauty from the Beauty itself. So the Idea of Beauty is not the universal. از نگاه فیلسوفان و مفسران آثار افلاطون، مُثل اموری کلی است که معرفت ما از آنها به صورت تعریفهای عام عرضه می‌گردد. در رأس آن فیلسوفان، ارسطو جای دارد. وی درآثار خویش، مُثل افلاطونی را تحت نام کلیات معرفی و نقد می‌نماید. این نوشته می‌کوشد تا با نقل سخنان افلاطون در محاورة مهمانی، به نوعی بازنگری و بازنمایی از متن افلاطون دست یازد. این بازخوانی اساساً بیشتر از آنکه تفسیر باشد، از نو دیدنِ آن چیزی است که شاید خوب دید نشده است. ضمن بحث نشان داده می‌شود که افلاطون طی سلوک زیباییشناسی، مرحلة درک تدریجی زیبایی مشترک و کلی را از مرحلة مشاهدة ناگهانی مثال زیبایی تفکیک می‌نماید. و از آنجا که به زعم افلاطون هر نوع از شناخت، متعلق خاص خود را دارد، نتیجه قرائت تازه‌ای است از سنتی کهن: افلاطون مثال زیبایی را از مفهوم کلی زیبایی جدا می‌کند و بدین ترتیب، مثال زیبایی غیر از مفهوم کلی زیبایی است.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2923_0bc4388f6d8266611e8e370763872002.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 History of philshophy and its place in Sadrulmotaalehin and Allamah Tabatabai’s works تاریخ فلسفه و جایگاه ‌آن در آثار صدرالمتألهین و علامه طباطبایی 85 102 2924 FA عزیز علیزاده سالطه استادیار رشته فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی Journal Article 2014 12 28 Having historical view of science, in general, and of philosophy, in particular, is essential for both science and philosophy. By historical view of science and philosophy not only their emergence and their evolutionary processes (trends) can be further cleared, but it can be seen that it is impossible to separate, for instance, philosophy from its history. this historical view is what among Muslim philosophers, quite unlike philosophers in western world, has been a bit overlooked. One of the reasons for this is related to the Muslim philosophers’ approaches to philosophy. In this article I have tried using a "documentary and analysis" methodology to show to what extent the two Muslim philosophers, i.e. Sadrulmotallehin and allamah Tabatabai, have interested in historical view of philosophy. Definitely, believing in prophetic wisdom has played Sadrulmotaalehin, in spite of being attracted to predecessor’s opinion and deeply exploring their thoughts, has at times gone astray in presenting and attributing the viewpoints to the different. igures and schools of philosophy. But, it can be said that Allamah Tabatabi’s neglect of this is more considerable. آگاهی از تاریخ در علوم به طور عام، و در فلسفه به طور خاص، امری ضروری به نظر می‌رسد. زیرا با نگاه تاریخی به مباحث فلسفی نه تنها تکوین و سیر تطور آنها روشن شده و راه برای پیمودن ادامه مسیر همواره می‌گردد؛ بلکه قسمت عمدة فلسفه همان تاریخ آن است و این امر‌، برخلاف فلاسفة مغرب زمین‌، در بین مسلمانان اندکی مورد غفلت قرار گرفته ‌است و به نظر میرسد یکی از دلایل آن طرز تلقیای است که حکمای مسلمان از فلسفه دارند. در این مقاله سعی کرده‌ایم با روش اسناد و تحلیل میزان توجه دو فیلسوف مسلمان یعنی صدرالمتألهین و علامه طباطبایی را به مباحث تاریخی فلسفه نشان داده و بیان کنیم که عقیده به حکمت نبوی‌، تأثیر خود را در نحوة مواجهه ‌این دو فیلسوف با مباحث تاریخی نشان داده ‌است؛ به طوری که علی رغم توجه صدرالمتألهین به ‌آراء گذشتگان خود و بررسیی عمیق آن مباحث‌، در طرح و انتساب آراء به ‌اشخاص و مکتب‌های مختلف‌، گاهی مصاب نبوده ‌است و در این میان علامه طباطبایی بیش از وی در معرض نقد قرار دارد.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2924_fb6c6bac2c2060a05e52a444a8d2a707.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 Aristotle and Foundation of Scientific Explanation ارسطو و بنیادگذاری تبیین علمی 103 134 2931 FA مهدی قوام صفری دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران Journal Article 2014 12 28 Discovering the physics explanation versa Logicos one and Exposing the physics explanation, on the basis of searching suitable answers to four kinds of the "why" question about every natural and industrial thing, enabled Aristotle to found scientific explanation and to manifest its essential characters. This paper is an effort to reconstruct the way by which this ability could be reached. The final paragraphs of the paper will show that all modern views on scientific explanation (which is divided in two universal approaches of "deductive-nomological" and "inductive-statistical") are some how taken from Aristotle’s doctrine کشف تبیین فوسیکوس در برابر تبیین لوگیکوس، و شرح و بیان تبیین فوسیکوس بر پایة جستجوی پاسخهای متناسبِ انواع چهارگانة «چرا» در باب هر امر طبیعی و صنعتی، ارسطو را قادر ساخت تبیین تا علمی را بنیاد گذارد و ویژگیهای بنیادی آن را آشکار سازد. این مقاله کوششی است برای بازسازی مسیری که سرانجام به این توانایی منتهی شد. بندهای پایانی مقاله نشان خواهد داد که همة دیدگاههای جدید در باب تبیین علمی، که عموماً در دو نگرش کلیِ «قیاسی- قانونشناختی» و «استقرایی- آماری» دستهبندی میشوند، به گونهای از تعلیمات ارسطو بر میآیند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2931_009a6c2c7c557486bddad2e0f740a256.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 Relation of virtue with happines in plato’s ethical system نسبت فضیلت با سعادت در نظام اخلاقی افلاطون 135 159 2932 FA یوسف نوظهور دانشیار دانگاه تبریز داود سیروس دانشجوی دکتری علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران Journal Article 2014 12 28 Classical schools of ethics in general and that of Plato in particular are characterized by Eudemonism.The basic doctrine of Eudeminism is that man’s ultimate goal is to attain happiness; and all man’s activities make sense in the light of this lofty goal. It is usually said that moral virtue paves the way to attain happiness; but relation between the two should be studied closely and in more details. In the present article, to depict relation between virtue and happiness as viewed by Plato, two hypotheses have been presented. According to hypothesis of identity, virtue is considered as identical with happiness; while according to the hypothesis of sufficiency, virtue and happiness are two different things; and acquisition of one of them (virtue) is a preliminary step towards acquisition of the other (happiness). In Plato’s works, one may find evidence for both of the above hypotheses; but none of them is able by, itself, to explain his view concerning this matter.To understand Plato’s position in this regard, one has to make a synthesis of the two hypotheses. مکاتب اخلاقی کلاسیک، به ویژه نظام اخلاقی افلاطون، با مشخصة «سعادت‌گرایی» شناخته می‌شوند. آموزة بنیادین «سعادت‌گرایی» این است که مطلوب نهایی انسان، نیل به سعادت است و همة فعالیت‌های آدمی در پرتو این هدف والا، ارج وقرب پیدا می‌کنند. معمولاً گفته می‌شود که فضیلت اخلاقی، راه رسیدن به سعادت را هموار می‌کند؛ اما نسبت میان این دو نیازمند بررسی دقیق‌تری است. در این مقاله، دو مدل برای ترسیم نسبت فضیلت و سعادت از منظر افلاطون ارائه شده است. بر اساس مدل یکسان‌انگاری، فضیلت و سعادت بر یکدیگر منطبق بوده و عین هم تلقی می‌شوند. در حالی‌که بر اساس فرضیة کفایت، فضیلت وسعادت دو عنصر جدا از هم هستند که کسب یکی(فضیلت) مقدمة دستیابی به دیگری (سعادت) است. در آثار افلاطون، مویداتی برای هر دو فرضیة فوق یافت می‌شود، ولی هیچ‌کدام از آنها، به تنهایی، قادر به تبیین نگرش وی نسبت به این مسئله نیستند. برای فهم موضع افلاطون در این خصوص، می‌بایست به تلفیقی از این دو مدل، دست یافت.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2932_98d67f6e8325093cc41d3f09f72fd783.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 2 203 2008 08 22 The Method of Question and Answer as a Principle of Charity in Gadamer’s Hermeneutics روش پرسش و پاسخ به عنوان یک اصل نیک اندیشی (حسن نظر) در هرمنوتیک گادامر 1 14 2933 FA دیوید وسی استاد دانشگاه شیکاگو Journal Article 2014 12 28 Principles of Charity have become central features of any plausible theory of interpretation. The trick has been to explain how the truth of the text to appear without abandoning one’s critical resources in the process. I argue that Gadamer’s discussion of “the logic of question and answer,” when applied to textual interpretation, functions as a principle of charity provides the right balance between being too liberal and being too critical. اصول نیکاندیشی (یا حسن نظر) وجوه محوری هر نظریة قابل قبولِ تفسیر است. این مقاله در صدد توضیح این مسأله است که چگونه حقیقت یک متن، بدون اینکه شخص دیدگاههای انتقادی خود را در جریان تفسیر رها کند، آشکار میشود. به این امر میپردازم که بحث گادامر پیرامون "منطق پرسش و پاسخ"، آنگاه که برای تفسیر متون به کار رود، به منزلة اصل نیکاندیشی عمل میکند تا تعادل درستی میان افراط و تفریط در ردّ و قبولِ سخن ایجاد کند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_2933_b8a72ff2367738f14542aa9da529611b.pdf