دانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Scientific Essentialism from Kripke to Ellisذاتیگرایی علمی از کریپکی تا الیس12314769FAمریممعیرزادهدکتری فلسفه علم، واحد علوم و تحقیقات`دانشگاه آزاد اسلامی، تهرانموسیاکرمیدانشیار گروه فلسفه علم، واحد علوم و تحقیقات`دانشگاه آزاد اسلامی، تهرانJournal Article20131216Scientific essentialism is a metaphysical theory with its roots in Aristotelian tradition. According to this theory, some properties determine the nature of a physical entity. The proponents of such a view hold that all physical entities have their own essences. Denying the possibility of knowing the essences of the entities, some philosophers have criticized Aristotle essentialism. This criticism came to the peak with the denial of metaphysics in Logical Positivism. Essentialism was revived in a scientific appearance by philosophers such as Kripke and Putnam. Introducing a new metaphysics, Ellis contributed in revival of essentialism. This metaphysics was enriched with the concept of natural kind, such that the natural kinds and their essential features reached an important place in scientific essentialism. Introducing scientific essentialism and natural kind theses, the paper tries to show the capabilities of the philosophers’ views to defend the essentialism. The achievements of scientific essentialism are reflected in the topics such as possible worlds, distinction between analysis and semantics of dispositional properties, the problem of referring to these properties, and the problem that why it is not possible to reduce the structural universal to nonstructural universal.ذاتیگرایی(Essentialism) نظریهای متافیزیکی است که ریشه در سنت پربار ارسطو دارد. در این نظریه برخی ویژگیها، هویت یک شیء را تعیین میکنند. قائلان به چنین دیدگاهی، هر شیء را دارای ذات مختص به خود میدانند. نفی امکان شناخت ذات اشیاء، نقدی است که بر نظریهی ذاتیگرایی ارسطو وارد شده است. این انکار بهویژه در آموزههای پوزیتیویسم منطقی با رد مابعدالطبیعه به اوج خود رسید. علاوه بر متن دستآوردهای دکارت، لایبنیتس، نیوتن، لاک، هیوم، و بحثهای معناشناختی کریپکی و پاتنم، رویکرد نوینی از ذاتیگرایی در چهرهی علمی آن مطرح گردید. اِلیس با ارائهی متافیریکی نوین به این ذاتیگرایی کمک کرد. این ذاتیگرایی با طرح نوع طبیعی در چارچوب مابعدالطبیعه علم، غنای درخور توجهی یافت و انواع طبیعی و ویژگیهای ذاتی آنها از جایگاه خاصی در ذاتیگرایی علمی برخوردار شدند. بر هر دو جریان در پیوند با مسئلهی ارجاع، ارتباط میان ویژگیهای میکروسکوپیک و ماکروسکوپیک و اینهمانی نوع طبیعی و ساختار شیمیایی نقدهایی وارد شده است. هدف این مقاله، این است که ضمن طرح ذاتیگرایی و نوع طبیعی از منظر فیلسوفان علم نامبرده، نشان داده شود که کدام یک از دیدگاههای فیلسوفان فوق، توان پاسخگویی به نقدهای موجود را دارد. پاسخ به نقدهای موجود، اهمیت توجه به واقعیت بهجای زبان را نشان میدهد. دستآورد چنین دیدگاهی در مباحث مربوط به جهانهای ممکن، تمایز میان تحلیل و معناشناسی ویژگیهای گرایشی، ارجاع به آنها و چرایی عدم تحویل کلی ساختاری به غیرساختاری بازتاب مییابد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14769_440bb4332ae8a47aba1527f5cf5288bd.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122The role of experience in Kuhn’s paradigmجایگاه تجربه در پارادایم کوهن254414801FAرضاصادقیاستادیار گروه فلسفه، دانشگاه اصفهانJournal Article20140308In Kuhn’s historical method there is no distinctive role for discovery and empiric data in emergence of scientific paradigm and development of normal science. Discovery is not an individual and unespected event. It is a social legecy and has no distinctive border with invention. like discovery, the empiric data is determined by paradigm and social education. In other hand Kuhn thinks that theory cannot be determined by observation and that for each observation a plural of theories are imaginable which all of them are consistant with that experience. In this essay we will argue that if an observation is theary laden it cannot be consistant with inconsistant theories, and that Kuhn’s view that paradigm is the precondition of any perception and his denying of observation-theory and discovery-invention distnctions are main backgrounds for a kind of relativism which include ontology.بر اساس روش تاریخی کوهن اکتشاف و دادة تجربی در تحقق پارادایم علمی و توسعة علمی عادی نقشی قاطع ندارند. اکتشاف رویدادی فردی و دفعی نیست. بلکه میراثی جمعی است که از اختراع جدا نیست. دادة تجربی نیز مانند اکتشاف متأثر از پارادایم و آموزش جمعی است. از سوی دیگر کوهن تعین نظریه به واسطة تجربه را ناممکن میداند و استدلال میکند که برای تبیین هر مشاهدهای نظریههای متعددی قابل فرض است که همگی به یک اندازه با آن سازگارند. ولی خواهیم دید که اگر مشاهده متأثر از نظریة خاصی باشد آنگاه نمیتواند به طور همزمان با نظریههای رقیب سازگار باشد. در نهایت اینکه کوهن پارادایم را پیششرط ادراک میداند و تمایز مشاهده-نظریه و تمایز اکتشاف- اختراع را انکار میکند، زمینهساز نوعی نسبیگرایی است که تا حوزة وجودشناسی امتداد دارد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14801_390743093c60ec9977cecea991ef4d6a.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Relation between Whole and Part in Leibnitz Philosophyرابطه کل و جزء در فلسفه لایب نیتس455814780FAزهرانوری سنگدهیدانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه تهرانJournal Article20140112Here, on the one hand, regarding to the fundamental idea of Leibniz’s philosophy, namely, «Substance”, we will try to study the different kinds of whole and part and their relationship. On the other hand, considering some principles of Leibniz’s philosophy such as; the principal of contradiction, the principle of sufficient reason, and the principle of harmony, we will consider the whole and part relationship with substance. The whole and part has either philosophical – ontological meaning or logical- epistemological one. The validity of the second meaning is because of the first one. The whole’s meaning in philosophy is not equal to its meaning in formal logic. Whole is an existence particular in which exist all the potentially qualities and modals, that is, an individual substance and monad that has a real unity. Whole and part are intertwined. On the one hand, the part is a part and at the same time, it is a whole in its unity, on the other hand. The whole also has both unity and parts.در این مقاله ما انواع کل و جزء و نسبت میان آنها را با توجه به مفهوم بنیادین فلسفهی لایبنیتس یعنی «جوهر» بررسی کردیم. همچنین ارتباط کل و جزء با جوهر را با توجه به برخی اصول اندیشهی او مثل امتناع تناقض، جهت کافی، هماهنگی، اتصال و... مطالعه کردیم. کل و جزء یا معنای فلسفی–وجودی دارد و یا معنای منطقی-معرفتی. معنای دوم با توجه به معنای اول اعتبار دارد. کل در معنای فلسفی به معنای کل در منطق صوری نیست، به عکس کل یک جزءِ موجود است که تمام کیفیات و حالاتش را بالقوه در خود دارد. یعنی جوهر فرد و منادی است که وحدت واقعی دارد. کل و جزء در هم تنیدهاند. از یک طرف جزء یک جزء است واز طرف دیگر جزء، کل است و وحدت دارد. کل نیز از یک طرف وحدت دارد و از طرف دیگر دارای اجزا و کثیر میباشد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14780_b971391f33ec6f19c59627999bd5a02f.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Study in Arthur's thesis about Marx's Being influenced by Hegel's Master-Servant in Laborبررسی و نقد دیدگاه آرتور پیرامون تأثیرپذیری مارکس در مفهوم کار از ارباب و بنده هگل597514813FAمجتبیسیفیدانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه اصفهانمحمدمشکاتاستادیار گروه فلسفه، دانشگاه اصفهانJournal Article20140430Marx's being influenced by hegel is agreed and specially by master-servitude of Phenomenology of spirit however is famous ,for people like Arthur is a Myth. Sartre and Hyppolite who influenced by Kojeve, are creators of this famous theory but without any refrence.Marcuse just gived a citation of economic and philosophical manuscripts o 1844 so Arthur whit focus on it and critisim revoked the theory. his argument is that Marx never refers to this section of phenomenology . I argue that Marx uses the keywords of this section in another writings like grudrise and capital. furthermore the meaning of influence is obscure.تأثیرپذیری مارکس از هگل امری است مورد اتفاق و خصوص تأثیرپذیری اش از بخش ارباب و بنده پدیدارشناسی روح، اگرچه نظریه ای مشهور اما برای برخی مانند آرتور، افسانه ای بیش نیست. امثال سارتر و هیپولیت که تحت تأثیر کوژو، منشأ شهرت این نظریه هستند بدون ذکر هیچ شاهدی، طرح مدعا کرده اند. مارکوزه به نقل جمله ای از دستنوشته های اقتصادی و فلسفی 1844 مارکس اکتفا کرده است و آرتور را بر آن داشته است تا با محوریت این اثر مارکس،و نقد مارکوزه بر نظریه تأثیرپذیری مهر ابطال بزند. استدلال آرتور این است که مارکس هیچ ارجاعی به ارباب و بنده ندارد و نقدی که به هگل درباره مفهوم «کار» وارد می کند به دلیل تفاوتش با رویکرد هگل به «کار» در ارباب وبنده، ناظر بر این بخش از پدیدارشناسی نیست. در نقد استدلال آرتور می توان گفت رد دلیل، نافی مدعا نیست و باید به دیگر آثار مارکس هم مراجعه کرد. هگل در ارباب و بنده، کار را رها کننده بنده از حیث طبیعی اش،دگرگون کننده، سازنده و عامل فعلیت و آزادی می داند و دقیقا همین عناصر با همین واژه ها در دو اثر مهم مارکس، گروندریسه و کاپیتال، در ارتباط با کار انسان مطرح شده اند. شوربختانه واژه تأثیرپذیری به طور مبهم مورد استفاده موافقین و مخالفین نظریه مذکور واقع شده است. تامل در کاربرد این واژه نشان می دهد ارجاع یا عدم ارجاع به متن اثر یک صاحب رای نمی تواند دلیل منطقی ای بر تأثیرپذیری یا عدم تأثیرپذیری دیگران از او باشد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14813_b8abe3d17bd3794c1090ba98ce6cca32.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122The Relation of Intuition and Intelligence in Bergson's Philosophyنسبت شهود و هوش در فلسفهی برگسون778914788FAمحمدعنبرسوزدانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه تبریزجهانگیرمسعودیدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20140222One of the most ambiguous points of Bergson’s philosophy is the relationship of the intuition and intellect as two sources of human’s knowledge. Based on his conception of world as a dynamic and fluid thing, Bergson seeks for a reliable method to achieve the valid and infallible knowledge. Considering the duration as the truth of time, he not only regards the intuition to be useful for achieving knowledge, but also regards it as the only real method of achieving to the true knowledge. He holds the other methods as unreliable. In this inquiry, besides studying the elements of knowledge in Bergson’s philosophy in the light of the other components of his system, we will consider the essence, function, and interaction of intuition and intellect (which Bergson construes as intelligence). Moreover, we will demonstrate that while intuition is absolutely prior to intellect, it initially seems that these two sources of knowledge have various functions in two different realms. However, based on a more precise scrutiny, we will understand that according to Bergson’s view the combination of intuition and intellect and their reciprocal and evolutionary action brings about true knowledge for human being.یکی از نقاط ابهام برانگیز در فلسفهی برگسون، نسبت میان هوش و شهود به عنوان دو منبع معرفتی انسان است. برگسون به دلیل تلقی خاص خود از جهان به عنوان امری پویا و سیال به دنبال روش معتبری برای دستیابی به شناخت صحیح و خطاناپذیر است. در این مورد وی با در نظر گرفتن دیرند(استمرار) به عنوان حقیقت زمان نه تنها شهود را برای کسب دانش کارآمد میداند، بلکه آن را تنها روش حقیقی دستیابی به معرفت صحیح قلمداد مینماید و روشهای دیگر را غیر قابل اطمینان میداند. در این جستار ضمن بررسی عناصر شناختی فلسفهی برگسون در پرتو دیگر اجزای نظام وی به بررسی ماهیت، کارکرد و عمل متقابل شهود و عقل (که برگسون از آن به هوش تعبیر میکند) خواهیم پرداخت و روشن خواهیم نمود که با وجود ارجحیت بی چون و چرای شهود بر هوش، این دو نحوهی شناخت، در نگاه نخست در دو ساحت گوناگون کاربردهای متفاوتی دارند، اما با نظری دقیقتر در خواهیم یافت که بر طبق نظر برگسون ترکیب هوش و شهود و عمل متقابل و تکاملی آنها انسان را به معرفت حقیقی خواهد رساند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14788_e5a44c7f89637d38749348487b6e72c4.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Aesthetic logic of Communicative Rationality in Habermas’s Thoughts and Its Relation with Kant's Critique of the Power of Judgment and Adorno's Modern Artنسبت زیبایی شناسی و عقلانیت ارتباطی؛ منطق زیباییشناسانه «عقلانیت ارتباطی» در اندیشه هابرماس و نسبت آن با «نقد قوه حکم» کانت و «هنر مدرن» آدورنو9111014775FAعبدالمجیدمبلغیاستادیار پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامیJournal Article20131224This paper aims to provide an aesthetic foundation for Jürgen Habermas’s theory of “Communicative Rationality”. It argues that Immanuel Kant's “Critique of the Power of Judgment” and his unique understanding of aesthetics is efficiently useful in illustrating the logic beyond that Habermas’s innovative theory of communicative rationality. Also it investigates the claimed relation between Theodor Adorno’s explanation of modern art and Habermas’s solutions for getting over the unwelcomed self-alienation process within the contemporary society. Finally it suggests that Adorno’s attention to independent art, unlike Kant’s explanation of aesthetics, is not helpful in shedding light on hidden aesthetic aspects of “communicative rationality”.این مقاله در پی توضیح مبنای زیبایی شناختی نگرش هابرماس به «عقلانیت ارتباطی» است. مطابق مدعا تعریف کانت در مبحث نقد قوه حکم خود از امر زیبا، و توضیح وی از قضاوت ذوقی و زیبایی شناسانه، به فهم ابعاد ژرف تر رویکرد هابرماس به «عقلانیت ارتباطی» و مقوله کنش ارتباطی و زبانی می انجامد؛ هم چنان که توجه به پرسش های مطرح در مکتب انتقادی فرانکفورت و دیدگاه های آدورنو در توضیح جریان از خودبیگانه شدن انسان مدرن و جایگاه هنر نیز به فهم انگیزه انتقادی هابرماس از موقعیت آدمی در جهان امروز و دلایل توجه وی به عقلانیت ارتباطی مدد می رساند. گام دیگر نوشتار توضیح تفاوت های هابرماس با آدورنو، در توجه اولی به عقلانیت ارتباطی و توجه دومی به «هنر مدرن»، است؛ توضیحی که به شناسایی موثرتر سرشت زبانی رویکرد هابرماس به حوزه عمومی می انجامد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14775_724abc43a009e03dcfc07cd2ca72c579.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Ethics and Mind Theory in Stich's Philosophy; Moral Psychology and Cognitive Sciences Unitedاخلاق و نظریه نفس در اندیشه استیچ؛ آوردگاه روانشناسی اخلاق و علوم شناختی11113514850FAمحمدهادیفاضلیکارشناس ارشد فلسفه دین، دانشگاه تهراناحدقراملکیاستاد گروه فلسفه، دانشگاه تهرانJournal Article20140621Stephen stich is one of the most outstanding psychologist and philosophers in the both ethics and mind fields. He merged psychological and philosophical traditions into one and also became the source of so much studies in moral psychology and philosophy of mind. This article claimed that theory of mind, theory of world and theology of every philosopher will construct their moral theory. By such a treatment, we will first analyze the meta-ethics of stich’s theory in both ontological and epistemological aspects and then we will find the metaphysical connections between his mind theory and ethics. At the end we will mention how such a cognitive and non-dualistic approach can shape those aspects and give stich a permission to overcome folk psychology and find his way into cognitive psychology and experimental approaches in constructing his ethical theory.استیفن استیچ، یکی از نامدارترین روانشناسان و فیلسوفان حوزههای اخلاق و ذهن است. وی با بهرهگیری و تلفیق سنتهای روانشناسانه و فلسفی در حوزههای مذکور به مرجع بسیاری از پژوهشهای معاصر در روانشناسیِ اخلاق و فلسفة ذهن بدل گشته است. پژوهش حاضر با ادعای اینکه نفسشناسی، جهان شناسی و خداشناسیِ فیلسوفان، سامان نظریة اخلاق آنان را برخواهد ساخت، به تاثیر نظریة نفس استیچ در نظرگاه اخلاقیِ وی خواهد پرداخت. براین اساس، نخست به تحلیل فرااخلاقِ نظریة اخلاق وی در دو ساحت معرفتشناسی و وجودشناسی پرداخته و سپس با ارزیابیِ نفسشناسیِ وی، در صدد یافتن نسبتهای مابعدالطبیعی میان نفسشناسی و نظریة اخلاقِ وی برخواهیم آمد. در پایان با اشاره به اینکه تلقیِ غیردوگانهانگار و شناختیِ استیچ در نفسشناسی، چگونه ساحتهای یادشده را متاثر نموده، به نگرش وی مبنی بر گذار از روانشناسیِ متعارف اخلاق به روانشناسیِ شناختی و رهیافتهای آزمایشگاهیِ وی در سامانِ نظریة اخلاق خواهیم پرداخت.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14850_b687ea94fe0aadd17b87000032d6f86f.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Imanation system of Suhrawardi and disputes on itنظام صدور از منظر سهروردی و ملاحظاتی در باب آن13715114725FAمنصورایمانپوردانشیار گروه فلسفه اسلامی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.Journal Article20131120The creation is one of important issues in Islamic philosophy. Suhrawadi in this area provide a new view. he explained this problem by the terms of illumination and observation and light and darkness. He" unlike avisina and al- farabi believed that lights are numerous.He believed that the first heaven(falak) is issued from the first Light and the second heaven(falak) issued by the participation of all Lights and other heavens are created by Platonic Ideas. Suhrawardi believed that other creatures are created by Ideas.this Suhrawardi,s view is very mysterious and considerable. In this paper we try to consider and investigate him view .مسئله آفرینش بهویژه چگونگی پیدایش موجودات فراوان از علت واحد و بسیط، یکی از مسائل مهم و همیشگی فیلسوفان اسلامی است. فیلسوفان مشائی اسلامی در چارچوب مبانی فلسفی خویش و با اعتقاد به منشأ اثر بودن تعقل(علم فعلی) و ترکیب هر یک از عقول از وجود و ماهیت(و در نتیجه، تعقلات دو/سهگانه آنها) به تفسیر و تبیین ماجرای آفرینش و پیدایش کثرت از وحدت میپرداختند. اما شیخ اشراق با عدول از فلسفه مشائی در حوزه مفاهیم و مبانی هستیشناسی و معرفتشناسی، طرح نو در انداخت و با اصطلاحات اشراق، مشاهده، فقر و غنا به تشریح نظام صدور پرداخت. او با اعتمادبه نفس مثال زدنی، انوار طولیه را بیشمار دانست و فلک نخست را به جنبهی فقر و استظلام نور اول نسبت داد و فلک ثوابت(فلک دوم) را محصولِ مشترک ترکیب اشعه انوار طولیه بهویژه اشعه ضعیف با جهات فقر آنها دانست و مثلِ افلاطونی را به ترکیب عجیب اشعه انوار طولیه با جهات استغنا و قهر آنها و مناسبات شگفتانگیز میان خود اشعه نسبت داد و بقیه موجودات یعنی افلاک هفتگانه، موجودات عالم مثال، انوار مدبره، غاسقات و هیئآت آنها را به جنبههای اسرارآمیز ارباب انواع مبتنی کرد. تشریح مطالب فوق و طرح مناقشاتی در باب آنها، وظیفهای است که این مقاله به عهده گرفته است.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14725_ba7bb1e630eaa37dfe5de93f38ba9dd0.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122A Comparative Study on First Source According to Avicenna & Leibnizبررسی تطبیقی دیدگاه ابن سینا و لایب نیتس پیرامون مبدأ نخستین15316614777FAمهدیدهباشیاستاد گروه فلسفه، دانشگاه اصفهانزهراذوفقاریدانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20131224First Source of beings and argument for his existence is one of the important problem of philosophy. The present research is a comparative study on First Source according to Avicenna and Leibniz. First Avicenna’s proof of the truthful and Leibniz’s proof of sufficient reason is been expressed. Then the causation of First Source is been studied. The conclusion of this research is: both of these proofs is based on contingency and necessity proof, but Avicenna’s proof is based on existence division, while Leibniz’s proof is based on truth division. In view point of Avicenna first cause is efficient cause and of Leibniz is a source of efficient and final causes. The First Source in both of Avicenna and Leibniz philosophy is true and conservative cause.توجه به مبدأ نخستین موجودات و اقامه ی براهین متعدد در اثبات وجود آن از دیرباز در تفکر فلسفی وجود داشته است. پژوهش حاضر از روش مطالعات تطبیقی به مقایسه ی دیدگاه ابن سینا و لایب نیتس پیرامون مبدأ نخستین پرداخته است. ابتدا برهان صدیقین ابن سینا و برهان مبتنی بر اصل جهت کافی لایب نیتس در اثبات وجود مبدأ نخستین ارائه شده و سپس علیت مبدأ نخستین در قالب سه پرسش مورد مقایسه قرار گرفته است: مبدأ نخستین علت فاعلی است یا غایی؟علت حقیقی است یا جهت کافی؟ علت موجده است یا مبقیه؟ در پایان این نتایج حاصل شده است : هر دو برهان مبتنی بر برهان امکان و وجوب است با این تفاوت که ابن سینا با توجه به خود وجود و تقسیم آن به واجب و ممکن، برهان صدیقین را اقامه می کند اما لایب نیتس حقایق موجود را به دو دسته ی ضروری و ممکن تقسیم می کند و جهان را به عنوان مجموعه ی ممکنات نیازمند وجود مبدأ نخستین می داند. ابن سینا مبدأ نخستین را علت فاعلی می داند و لایب نیتس او را هم مبدأ علت فاعلی و هم مبدأ علت غایی. هر دو فیلسوف، مبدأ نخستین را علت حقیقی به معنای موجده دانسته و او را علت مبقیه نیز می دانند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14777_af17acaabe93129d295f619760df3a3c.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Critical approach of Averroes about the use of reason and its Presence in the western philosophical thinkingرویکرد نقدی ابن رشد از حدود کاربرد عقل و حضور آن در تفکر فلسفی غرب16718114783FAسجادیوسفیدانشجوی دکتری فلسفه تربیت، پژوهشگاه حوزه و دانشگاهJournal Article20140211Averroes’ Rationalism is one of the influential components of the Western philosophy. One of the central aspects of his rationalism is his criticism of the limits of using the reason. This study has been reviewed the deep of this criticism and its presence in the philosophical thought of the West. The research method, on the one hand, is analyzing the content and the genealogy of the issue on the other hand. Here I try to clarify the Islamic and Western philosophy relationship in this case, and the interactions between both approaches.اصالت عقل ابنرشد یکی از مؤلفههای تأثیرگذار در تفکر فلسفی مغربزمین بوده است و نقد عقلانی حدود به کارگیری عقل یکی از جنبههای محوری عقلگرایی وی میباشد. تحقیق حاضر بر آن بوده است تا امتداد جنبه مذکور را در تفکر فسلفی غرب بررسی نماید و بهاین پرسش پاسخ دهد که آیا نقادی حدود کاربرد عقل ابنرشد در تفکر فلسفی غرب حضور داشته است؟ با استفاده از روش تحلیل محتوی و تبارشناسی پاسخ این پرسش داده شده است. ابنرشد میگوید استفاده از قواعد عقلی در برخی موارد متعالی مانند علم الهی، موجب خطای آن میشود. از این رو بایستی محدوده عقل را روشن ساخت و ابنرشدیان نیز در پیروی از وی حدود کاربرد عقل را نقادی می نمایند و مدارس فکری اسکوتیسم و اوکامیسم نیز چنین رویه را اتخاذ مینمایند کهاین نگرش از طریق آنها در فیلسوفان دوره جدید اروپا امتداد پیدا میکند و این تفکر حضور فلسفی دارد. بررسی حاضر میتواند علاوه بر تبارشناسی نقادی، حدود کاربرد عقل، نمایشگر نقطه التقای فیلسوفان اسلامی و غربی باشد و به درک متعامل این دو رویکرد کمک نماید.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14783_58cb9c08cd8c32cd3582231921dd9381.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Empirical Phenomenon, Subjective Construction And Ontological Trught (An Analysis of Problems of Scientific Explanation and Critical Realism Approach)پدیدار تجربی، برساخت ذهنی و واقعیت هستی شناختی ( تحلیلی بر مسائل تبیین علمی و مواضع رئالیزم انتقادی )18320214758FAفرامرزتقی لواستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه تبریزجلالپیکانیاستادیار گروه فلسفه، دانشگاه پیام نورJournal Article20131209Both the positivist and negativist frameworks of explanation share in this naturalist proposition that against the metaphysical philosophy, reality is embedded only in experimental level and therefore the scientific explanation of natural and social phenomenon should refer to this experimental level in order to be called meaningful, verifiable and scientific. But, the problem was always that the principle of causality as a necessary condition for every kind of scientific explanation is not logically deductable from induction in experimental level and remains as a metaphysical principle. On the other hand, the principle of experimental objectivity as a condition for the verifiability clause of scientific explanations, could not be defended, because the experimentation was always embedded in subjectivity and theory. The Kantian idealist, in contrast, see the scientific explanation as a mere representation of reality in subjective categories, could not justify the experimental knowledge of reality and the rationality for comparison among theories and paradigms. Critical Realism as an important approach in philosophy of science that relates to works and thoughts of Roy Bhaskar, is to solve this problems by resorting to its principles of ontological realism, epistemological relativism and judgmental rationality. The aim of this article is to study the Critical Realist position on scientific explanation and analyze that who in the Critical Realist interpretation of scientific explanation, experimental phenomenon, subjective construction and ontological reality all reach to a logical coherence with each other.<br /><br />Key Words: Explanation, Positivism, Negativism, Kantian Idealism, Critical Realism.تبیین های پوزیتیویستی و ابطالگرایانه، هر دو در این فرض طبیعتگرایانه اتفاق نظر داشتهاند که واقعیت محدود به سطح تجربی است و تبیین علمی باید به این سطح تجربی ارجاع دهد تا از وصف تحقیق پذیری، معناداری و علمی بودن برخوردار باشد. این در حالی است که از یکسو اصل علیت به مثابهی شرط ضروری هرگونه تبیین علمی، به لحاظ منطقی از این سطح تجربی قابل استنتاج نبوده و درنهایت نه به صورت یک اصل تجربی بلکه به صورت یک اصل متافیزیکی و در زبان پوپر، ابطال ناپذیر باقی می ماند. از سوی دیگر، اصل عینیت تجربی بهعنوان مبنای شرط آزمونپذیری تبیین های علمی نیز به دلیل مسبوقیت هرگونه مشاهده به نظریه، غیرقابل دفاع بوده است. ایدهآلیست های کانتی همچون کهن و فایرابند نیز که بر بازنمایی واقعیت در قالب مقولات ذهنی تأکید داشته و از این رو قوانین علّی و نظریههای علمی را صرفاً بیانگر مدلها و الگوهای ذهنی در تفسیر جهان واقع دانسته اند، از توجیه شناخت تجربی و ارائه ی معیاری برای مقایسه میان نظریهها و پارادایمهای علمی و همچنین ابطال نظریهها و تحوّل علمی عاجز بودهاند. این مقاله ضمن بررسی و تحلیل مسائل تبیین علمی، بر روی پاسخ های رئالیزم انتقادی در این زمینه متمرکز میشود و به تحلیل این موضوع می پردازد که این رویکرد فلسفی چگونه تبیین علمی را مستلزم توجه همزمان به جایگاه پدیدار تجربی، برساخت ذهنی و واقعیت هستیشناختی در نظر می گیرد.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14758_6ebbd0af13ed2bc690a3f49cf2c6a4cc.pdfدانشگاه تبریزمجله پژوهش های فلسفی2251-796081520141122Immortality in view of Maimonides and Spinozaجاودانگی نفس از دیدگاه ابن میمون و اسپینوزا20321914844FAمرتضیشجاریدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریزیوسفنوظهوردانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریزعباسفنی اصلدانشجوی دکترای فلسفه، دانشگاه تبریزJournal Article20140609Desire for immortality can be seen as the essential natural impulse. Therefore, different religions and thinkers have attempted to see the issue from different viewpoints. The great Jewish philosopher. Maimonides, due to deep fixation to Judaism, has tried to express their issues to be consistent with the Bible and his own community believes. He, in his discussion of resurrection, believed to three basic steps: The Messiah, the resurrection, and the world hereafter. His standpoint of eternity is dedicated to the hereafter. And we can be immortalized only by acting and teachings in accordance with the Bible and righteousness. Like Maimonides, Spinoza – the other Jewish philosopher - considered the immortality as Ultimate bliss through which the “immutable and eternal love of God" can be achieved. In his opinion, a person reaches this stage, when the lusts and emotions can reasonably be overcome, and also, when the power and anger and contempt and disregard others will respond with love and dignity. Thus, a man can be reached its proper perfection and immortality is reached. The difference between these two philosophers is that Maimonides believes through "actual intellect" -that is Emanation of the active intellect- can be immortalized but, for Spinoza, eternity can be reached through the adequate Ideas.آرزوی جاودانگی را میتوان در نهاد آدمی مشاهده کرد. ازاینرو ادیان مختلف و متفکران آنها به این بحث و تبیین آن اهتمام داشتهاند. فیلسوف بزرگ یهودی ـ ابن میمون ـ به سبب تعلقخاطر عمیق به دین یهود، سعی کرده است مباحث خود را به نحوی مطابق با کتب مقدس و باور جامعه خود بیان کند وی معتقد به سه مرحله اساسی در بحث معاد شده است: دوره مسیحا، رستاخیز و عالَم آخرت. ازنظر وی جاودانگی، مختص به جهان آخرت است و فقط با عمل کردن به دستورات و تعالیم کتاب مقدس و پرهیزکاری پیشه کردن میتوان جاودانه شد. اسپینوزا ـ فیلسوف دیگر یهودی ـ نیز همانند ابن میمون سعادت نهایی را رسیدن به جاودانگی دانسته که از طریق «عشق غیرقابل تغییر و ابدی به خداوند» حاصل میگردد. ازنظر وی انسان زمانی به این مرحله میرسد که بتواند عاقلانه بر شهوات و عواطف خود چیره شود و درنتیجه نسبت به قدرت و خشم و اهانت و بیاعتنایی دیگران با عشق و کرامت پاسخ دهد و بدین ترتیب است که آدمی به کمال لایق خود رسیده و جاودان میگردد. تفاوت این دو فیلسوف در این است که ابن میمون معتقد است بهواسطه «عقل بالفعل» گشتن که فیضی از عقل فعال است، میتوان جاودانه شد و اسپینوزا جاودانگی را بهواسطه کسب تصورات تام میداند.https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_14844_416560ea53955732ac89c1c46dd8519b.pdf