دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 The primary of ethics upon philosophy تقـدم اخـلاق بر فلـسفه در اندیشة ایمانوئل لویناس 24 41 99 FA محمد اصغری استادیار دانشگاه تبریز Journal Article 2012 12 03 This article considers the primacy of ethics upon philosophy in Levinas’s thought. Having focus on “Other” in his philosophy, Levinas looks radically different view at traditional ethics and concepts such as other, face, infinity, transcendence are opposite concepts as I, totality, and imminence. He believes that ethics is primacy upon philosophy and regards ethics as kind of first philosophy which is essentially other than western first philosophy. Of course, Levinas points that first philosophy includes wide realm which epistemology and ontology are its realm. The ethics that levinas defends it, is ethics which its realm is transcendence not immanence. He holds that western philosophy reduced other to same or self and it is in doing so antiethical. این مقاله به بررسی تقدم اخلاق بر فلسفه نزد لویناس پرداخته است. لویناس با محور قراردادن «دیگری» در کانون اخلاق خود نگاهی کاملاً متفاوت با نگاه سنتی به اخلاق اتخاذ کرده و مفاهیمی از قبیل دیگری، چهره، زبان، نامتناهی، تعالی را در تقابل با مفاهیمی مثل من یا خود، حلول، بازنمایی و تمامیت قرار میدهد. او بر همین اساس اخلاق را بر فلسفه مقدم میداند و اخلاق خود را نوعی فلسفة اولی معرفی میکند که ماهیتاً با فلسفة اولی غربی تفاوت بنیادی دارد. البته مراد لویناس از فلسفة اولی معنای وسیعتر آن را شامل میشود که معرفت‌شناسی نیز در داخل آن قرار میگیرد. اخلاقی که لویناس از آن دفاع میکند عرصه تعالی است نه حلول چنانکه در فلسفه سنتی حاکم بوده است. همچنین اخلاق او با اصالت دادن به دیگری فلسفه و اخلاق غرب را به دلیل اصالت من و خودپرستی و در نهایت به دلیل فروکاستن دیگری به خود ضداخلاقی توصیف میکند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_99_69c3e78b1780826c1eec83e1c2c079df.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 Universal Logic as a General Theory of Logic منطقِ کلی به مثابة نظریة عمومیِ منطق 44 61 100 FA موسی اکرمی موسی اکرمی دانشیار واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران Journal Article 2012 09 23 Nowadays, we are confronted with important debates concerning “pluralism”, “monism”, “relativism”, and “absolutism” in logic on the one hand, and “combinations of logics”, and “translations of logics into each other”, on the other hand. In a global reaction to the plurality of logics. Some important researches have been done in the framework of an extensive project called “universal logic” with two readings: 1) “universal logic as the general theory of logic(s)” or “universal logic as a general theory of logic(s)”; 2) “universal logic as the comprehensive logic”, or “super-logic”, or “mother logic”, a notion which encompasses all logics and generates them., The author gives a description as well as an explanation of the first reading, enumerating and evaluating the important constituents, fields, approaches, and methods of enquiry within the framework of “universal logic as the general theory of logic(s)”. امروزه در رویارویی با کثرت منطقها، بحثهائی دربارة "چندگانه انگاری"، "یگانه انگاری"، "نسبی انگاری"، و "مطلق انگاری" در منطق از یک سو، و "ترکیب منطقها" و "ترجمة منطقها به یکدیگر" از سوی دیگر مطرح شده‌اند. در واکنشی جهانی به چندگانگی منطقها، پژوهشهای مهمی در چارچوب طرحی گسترده به نام «منطق کلی»، با دو روایت صورت گرفته است: 1) "منطق کلی چونان نظریة عمومیِ منطقها" یا "منطق کلی چونان نظریه‌ای عمومی دربارة منطقها"؛ 2) "منطق کلی چونان تنها منطق فراگیر"، یا "اَبَرمنطق"، یا "منطق مادر" که منطقهای گوناگون را در خود دارد یا آنها را تولید می‌کند. نگارنده می‌کوشد گزارش و تبیینی از روایت نخست عرضه کند و مؤلفه‌ها، زمینه‌ها، رویکردها، و روشهای مهم پژوهش در چارچوب منطق کلی چونان نظریة عمومی منطق را برشمارد و ارزیابی کند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_100_63207d8527227b85e8d0267a96eba24c.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 The Position of Logic in Aristotle`s Divisions of Sciences جایگاه منطق در تقسیم‌بندی علوم ارسطو 63 96 126 FA احمدعلی حیدری استادیار دانشگاه علامه طباطبایی مهدی هاتف کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2011 11 02 One of the subject-matters that Aristotle had raised in his works is the division of sciences. He divides sciences, in different positions of his works, into parts and branches. Aristotle is the first one who articulated logical issues and introduced logic as a science. But in his divisions of sciences seems no name of logic. The question of this article is that where is the position of logic in Aristotle`s divisions of sciences. In this paper, referring to Aristotle works, we attempted to show that logic, by attention to discussions and topics that entails, is one of the parts or branches of the first philosophy and we must consider it as a theoretical science. In Aristotle`s viewpoint, the subject matter of the first philosophy is "being" qua being. But the term "Being" has several meanings; one of them is "being in the sense of true". Aristotle holds that, since all of these senses are synonymous, investigation of them, including the investigation of "true", belong to one science; namely first philosophy. On the other hand logic is the science that is investigating about "true". Therefore logic would be a part or branch of the first philosophy. From viewpoint of Aristotle, logic, at the same time, is an instrumental science. But this instrumentality of logic has no contradictory with the fact that it is a theoretical science. Since what makes a science a theoretical one is the fact that in that science there would be no purpose other than "knowledge"; but what makes a science a non-instrumental one is the fact that in that science there would be no purpose other than "knowledge about the subject matter of that science". Therefore the criterion of "being theoretical" is different from criterion of "being non-instrumental"; and for this reason a science can be a theoretical one, and at the same time be instrumental. ارسطو در جاهای مختلف آثارش، به تناسب بحث، علوم را به اقسام و شاخه‌هایی تقسیم می‌نماید. وی اولین کسی است که منطق را تدوین و به عنوان یک علم عرضه نموده است. اما در میان تقسیم بندیهایی که ارسطو از علوم بدست داده است نامی از منطق به چشم نمی خورد. در اینجا کوشیده‌ایم با استناد به آثار ارسطو نشان دهیم که منطق، با توجه به موضوعات و مباحثی که در آن مطرح است، یکی از اجزاء یا شاخه‌های فلسفة أولی محسوب می‌شود و باید آن را جزو علوم نظری بشمار آوریم. از نظر ارسطو موضوع فلسفه أولی «موجود» است از آن جهت که موجود است. اما «موجود» به چندین معنا به کار می‌رود، که از جمله آنها موجود به معنای «صادق» است. به اعتقاد ارسطو چون همه این معانی و کاربردها مشترک معنوی هستند پژوهش در باره همه آنها، و از جمله پژوهش درباره «صادق»، بر عهده علمی واحد، یعنی فلسفه أولی، خواهد بود. از سوی دیگر منطق همان علمی است که به پژوهش درباره «صادق» می‌پردازد. بنابراین منطق یکی از اجزاء یا شاخه‌های فلسفه أولی، و بدین ترتیب جزو علوم نظری، خواهد بود. در دیدگاه ارسطو منطق در عین حالی که جزو علوم نظری است، یک علم آلی به شمار می‌رود. اما این آلی بودن هیچ منافاتی با نظری بودن آن ندارد. ملاک نظری بودن این است که هیچ هدف دیگری غیر از کسب معرفت یا «نظر» مورد توجه نباشد، اما ملاک غیر آلی بودن این است که هیچ هدفی غیر از کسب معرفت درباره موضوع خاص آن علم مد نظر نباشد. بنابراین ملاک نظری بودن و ملاک غیر آلی بودن یکی نیست. و به همین جهت یک علم می‌تواند نظری و در عین حال آلی باشد

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_126_5639a01c14b37dfb89535ca63249839e.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 Freud on Ethics: The Equivalence of Evolution of Morality in Individual and Species هم‌ارزی تکامل نهاد اخلاق در فرد و نوع با رجوع به اندیشة فروید 97 116 127 FA احمدعلی حیدری استادیار دانشگاه علامه طباطبایی مهدی هاتف کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2011 11 20 The explanation made by Freud for the institution of morality and its relation with human psyche proceeded in two separate projects. At the first, it is described the establishment of moral sense in individual’s psyche, and at the second an explanation for its generation and continuity in human species is presented. This essay deals with the relation between these two. First, two description related to these projects are presented in which the possibility of comparison and criticizing them have been provided. The main claim of this essay which is itself an admitted Freud’s idea involved in an equivalence between two projects. It means that it is possible to establish a one-to-one equivalence between the foundational concepts and general mechanisms of moral institution. The place of this principle have not been determined in Freud’s thought; if it is a result of his discussion in that he presented separate arguments, or concerns with that as n axiom. Next, it is explained that this equivalence could be reduced into an equivalence between their two central concepts; The notion of moral judgment in its Aristotelian-Kantian sense, and the notion of Taboo in which anthropologists are concerned with. At the end, the similar and distinct aspects of these two concepts are discussed by which some critical considerations on Freud’s attitude toward moral institution have beed presented. تبیین فروید از نهاد اخلاق و نسبت آن با روان آدمی در دو پروژه جداگانه صورت میپذیرد. در پروژه نخست استقرار احساس اخلاقی در روان فرد توضیح داده می‌شود و در دیگری توضیحی برای چند و چون پیدایش و استمرار نهاد اخلاق در نوع آدمی ارائه میگردد. تلاش این مقاله بر آن است که به ربط و پیوند این دو پروژه بپردازد. نخست تقریری از این دو پروژه ارائه می‌گردد به گونه‌ای که امکان مقایسه و سنجش نسبت آن دو را فراهم کند. مدعای اصلی این مقاله که همانا رای مختار فروید است به همارزی این دو پروژه تعلق میگیرد، بدین معنا که می‌توان میان مفاهیم بنیادی و سازوکار کلی نهاد اخلاق در این دو پروژه تناظری یک به یک برقرار کرد. جایگاه این اصل در اندیشه فروید، خود محل بحث است. اینکه آیا این اصل نتیجه گفتار اوست و فروید در دفاع از آن ادله‌ای جداگانه ارائه می‌کند یا آنکه آن را همچون اصلی موضوعه به خدمت میگیرد. در ادامه توضیح داده می‌شود که هم‌ارزی این دو پروژه را می‌توان به هم‌ارزی دو مفهوم مرکزی آنها تحویل کرد؛ مفاهیم حکم اخلاقی، در معنای ارسطویی-کانتی آن، و مفهوم تابو، به معنایی که نزد مردم‌شناسان به کار رفته است. در پایان نیز وجوه اشتراک و تمایز این دو مفهوم به بحث گذاشته میشود و از این رهگذر ملاحظاتی نقادانه در خصوص رهیافت فروید به نهاد اخلاق ارائه میگردد.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_127_964da7d576410791374217cb5aec92be.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 The Role of Perception in Objectivity of Objects in View of Husserl’s Philosophy نقش ادراک در عینیت اعیان از منظر فلسفه هوسرل 119 137 128 FA محمود صوفیانی دانشجوی دکتری فلسفه جدید و معاصر دانشگاه شهید بهشتی احمدعلی اکبرمسگری استادیار گروه فلسفه دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2012 11 07 Objectivity is one of the most basic and difficult issues in modern and contemporary philosophy. The present paper is devoted to this issue from view- point of Husserl’s transcendental phenomenology. Since perception, particularly sense perception, in view of intentionality, as lowest level of objectivity can act as the base for perceiving the objectivity of other objects, whether real or unreal (ideal), it has been discussed in this paper. To do this, objectivity of the sense perception and its role in leading the mind toward essential and ideal objects, and conversely, the role of latter objects in objectivity of the perception itself will be explored. Because the concepts of objectivity and evidence are correlate in Husserl’s philosophy, and since evidence as the self-given manifests itself, from the very beginning, in the lowest level, namely the objects of sense perception, and considering that evidence and objectivity of sense perception concern this lowest level, the critical viewpoint of Husserl’s phenomenology provides a firm and new basis for objectivity if taken at its full competence. مسأله عینیت یکی از بحثهای اساسی و دشوار در فلسفه جدید و معاصر است. در این مقاله سعیمان بر این خواهد بود که این مسأله را از منظر پدیدارشناسی استعلایی هوسرل و مفاهیم جدیدی که عرضه میکند مطرح کنیم. از آنجا که ادراک به ویژه ادراک حسی از لحاظ قصدیت و عمل قصدی منطوی در آن به عنوان پایینترین لایه مراتب عینیت میتواند در راهیابی به عینیت سایر اعیان چه واقعی و چه غیر واقعی (ایدهآل) به عنوان مبنا عمل کند مورد توجه ما در نوشته حاضر بوده است. در این راستا عینیت خود ادراک حسی و نقش آن در هدایت ذهن به سوی اعیان ماهوی و مثالی و برعکس نقش اعیان اخیر و سهم آنها در عینیت خود ادراک مورد بحث قرار خواهد گرفت. با توجه به اینکه مقوله عینیت و مقوله بداهت در فلسفه هوسرل کاملا متضایفند و معنای بداهت در این فلسفه به شیوهای خاص و به عنوان امری خود-داده از همان ابتدا خود را در پایینترین سطوح یعنی در سطح اعیان ادراک حسی نشان میدهد و بداهت و عینیت ادراک حسی از این منظر مطرح میگردد، نظرگاه انتقادی پدیدارشناسی هوسرل شالوده استوار و جدیدی را برای عینیت معرفی میکند مشروط بر اینکه این نظرگاه با تمام وسعت و جامعی اش به طور صحیح در نظر گرفته شود.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_128_0b2861e9e24a1ccc6d83d2e30b8496bf.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 Empiricism and the Challenge of Analytics تجربه‌گرایی و چالش تحلیلی‌ها 139 158 129 FA رضا صادقی استادیار گروه فلسفه دانشگاه اصفهان Journal Article 2011 11 23 Although in the last decades positivistic view about analytic-synthetic distinction has encountered serious challenges, but the main results of this distinction such as antirealism in the mathematic an logic and the distinction of value-fact has been remained in the contemporary philosophy of science. this article at first will consider the main problems of empiricists in accounting the epistemic place of analytics and then will argue that Quinean approach is success in showing the problems of positivism but has embraced the conventionalism in physic which is in contrast with any serious scientific research. Reexamining the aristotlian realism in the logic and mathematic is the final position of this article. با اینکه در چند دهة اخیر دیدگاه پوزیتیویستها پیرامون تمایز تحلیلی- ترکیبی با نقدهایی جدی روبرو شده است اما هنوز نتایج اصلی این تمایز مانند انکار واقعگرایی در دو حوزة ریاضی و منطق و جدایی دانش و ارزش تا حدود زیادی در فلسفة علم معاصر باقی است. در این نوشتار ضمن بررسی مشکلات متعدد تجربه‌گرایان در تبیین جایگاه معرفتی تحلیلی‌ها استدلال خواهد شد که رویکرد کواینی نیز با اینکه بن بست نگاه پوزیتیویستی در خصوص تحلیلی‌ها را اعلام می‌کند اما نه تنها در ریاضی و منطق از قراردادگرایی پوزیتیویستی، که با هر گونه جستجو و گفتگوی علمی در تضاد است، جدا نمی‌شود بلکه این قراردادگرایی را به حوزة علوم تجربی نیز بسط می‌دهد. نگاه دوباره به واقع‌گرایی در دو حوزة ریاضی و منطق به عنوان راهی برای خروج از این بن بست پیشنهاد پایانی این نوشتار است. در این پیشنهاد با اشاره به پاره‌ای از قابلیتهای فلسفة ارسطویی در حل مسئلة تحلیلی‌ها از آن برای تقویت واقعگرایی در این دو حوزه استفاده خواهد شد.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_129_0deaa032fb93a18ad1278f1532bed455.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 6 10 2012 08 22 Heidegger’s Deconstructive Interpretation of Plato In the Light of Platons Lehre Von der Wahrheit تفسیر واسازانة هایدگر از افلاطون در پرتو کتاب آموزة افلاطون در باب حقیقت1 159 180 130 FA علی‌اصغر مصلح دانشیار فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی رضا دهقانی دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2012 07 22 Heidegger’s interpretation of Plato related to turning (Kehre) period of his thought. In the Platons Lehre Von der Wahrheit (which pertains to this period), by interpreting Plato’s Allegory of Cave and through deconstruction of Plato’s metaphysical tradition, he proceeds to present his own view of truth. While in Being and Time (Which pertains to first period of his thought) he had asserted that Correspondence and Openness as two senses of truth are alongside and in a sense the first is the condition of the realization of the latter, in the Platons Lehre Von der Wahrheit he has contrasted them and given value to Openness instead of Correspondence. Heidegger believes that although Pre-Socratic philosophers have been taking Being as Aletheia, it was Plato’s Allegory of the Cave that has opened the way to change the essence of truth and replaced truth as openness by truth as correspondence. Hence, taking Plato’s movement as the beginning of metaphysics and also by deconstructive interpretation of Plato’s Allegory of Cave, he proceeds to interpret the history of metaphysics. Therefore, the problem, on Heidegger’s view, is that history of metaphysics (even humanism and contemporary philosophies) was in the service of Plato’s movement. In conclusion, our main task, here, is to contemplate on beginning and understand Pre-Socratic philosopher’s view of Being. تفسیر هایدگر از افلاطون مربوط به دورة‌ دوم اندیشة‌ وی موسوم به چرخش است. او در کتاب آموزة افلاطون در باب حقیقت به تفسیر تمثیل غار افلاطون می‌پردازد. هایدگر در این کتاب از طریق واسازی سنت مابعدالطبیعی در افلاطون به ارائه نظر خود می‌پردازد. پیش از آن در هستی و زمان نیز به مسئله حقیقت پرداخته بود. در آن جا حقیقت به معنای مطابقت و حقیقت به معنای آشکارگی را دو معنا از حقیقت در طول هم می‌دانست که اولی شرط تحقق دومی بود. لیکن در دوره چرخش این دو معنا را مقابل هم قرار داده، به معنا یا برداشت دوم اصالت بخشید. به نظر هایدگر فیلسوفان پیشاسقراطی هستی را به‌ مثابه‌ امر ناپوشیده (الثس) درک می‌کردند اما با تمثیل غار افلاطون تغییری در ذات حقیقت روی داد و حقیقت از آشکارگی به مطابقت تبدیل شد، و این آغاز مابعدالطبیعه بود. وی در کتاب آموزه افلاطون در باب حقیقت با تفسیر واسازانه تمثیل غار افلاطون به تفسیر تاریخ مابعدالطبیعه می‌نشیند. به نظر هایدگر تمامی صور مابعدالطبیعی حتی بشرانگاری یا فلسفه‌های معاصر ناشی از بسط این تغییر در ذات حقیقت است. اکنون فوری‌ترین وظیفه‌ی‌ما تأمل کردن بر نخستین آغاز و درک فیلسوفان پیشاسقراطی از هستی است.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_130_45bc508677ce4c6eaceee4fc6ae27155.pdf