دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 Heidegger on Language in the”Holderlin and the Essence of Poetry” تلقی هیدگر از زبان در "هولدرلین و ذات شع' 1 16 367 FA مرضیه پیراوی ونک Journal Article 2009 11 16 Heidegger considered the history of methaphysics as the history of disregarding the Thruth (altheia,disclosedness) and Being. He believed that in this needy time (modern time) paying attention to poetry (poesis) can help us to think of Being. In “Holderlin and the essence of poetry” he regardes poetry (poesis) as the essence of language and all arts. In this work, he investigates the relation between poetry (art) and language and the Holly dimension. Here, he uses five statements of Holderlin poems and explains them. In Heidegger's view, poetry is the most innocent of all occupations that is completely harmless and, at the same time, it is ineffectual. It has nothing about it of action but it is like a dream that connect men to Divine. The language is the field of the most innocent of all occupation and poet through “naming”, play an important role in disclosedness of things. In poetry - that is the essenee of art - beings show themselves as they are. This is the beginning of naming of Divine. Poet through a poetic thinking and preparing himself for openness of divine, begins an authentic dialogue with Divine. Poet, on the bases of this dialogue, can name every thing. Since the field of poetry is language, so the essence of poetry is conceived only through the essence of language, for this is language that names beings or the essence of things. Poetry is the “saying” that, for the first time, names every thing that we say. Then opetry is the first language of a nation and poet stands between earth and God. Poet stands out of everydayness and do the dangrous work for disclossedness of Being. These statements shows the important role of language in Heidegger’s thinking. هیدگر، متفکر بزرگ آلمانی (که دغدغۀ تفکرش "وجود" و پرسش از حقیقت است)، در سال 1936 در نوشتهای با عنوان "هولدرلین و ذات شعر" به بررسی شعر (پوئیسیس یا خلق نامستوری) که ذات زبان است و ارتباط آن با ساحت قدس می‌پردازد. هیدگر با وام گرفتن پنج گفته از هولدرلین و تفسیر آنها، حقایقی را دربارة شاعری که اصل زبان یا به عبارتی دیگر زبان اصیل است بازگو می‌کند که راهگشا در ‌اندیشیدن در باب وجود (تفکر اصیل) است. او با الهام از گفته‌های هولدرلین (شاعر محبوب هیدگر) معتقد است که شاعری بی‌شائبه‌ترین پیشه است که نه تنها دخل و تصرفی در عالم و آدم ندارد بلکه گشوده به روی ساحتی فراتر از زمین (ساحت قدس) و حقیقت است. خطیر بودن این پیشه از آنجاست که سکنی گزیدن انسان بر روی زمین با شعر که همانا پاسخ به دعوت لوگوس )وجود یا اساس ظهور، زبان هستی) برای به نامستوری در آوردن است پیش می‌آید و این مهم تنها به انسان شاعر سپرده شده تا چیزها را بنامد و با نامیدن، سهمی‌ در ظهور چیزها بر عهده گیرد. به عبارتی دیگر شاعر خدمت به گشودگی و ظهور می‌کند. در شاعری، موجودات آنگونه که هستند (به شیوۀ اصیل) نشان داده می‌شوند. شاعر با نامیدن (زبان)، حقیقت موجودات را به منصه ظهور می‌کشاند. بر این اساس، نامیدن پرده گشودن از رخسارۀ حقیقت است. این سرآغازِ نامیدن قدسیان و در پی آن، نامیدن چیزهاست. شاعر با تفکر حضوری و آماده ساختن خویش برای گشوده شدن ساحت قدس به روی خود، همزبانی اصیل خود با قدسیان را آغاز می‌کند و سپس بر اساس این همزبانی به نامیدن چیزها می‌پردازد. شاعری، ذات زبان است که وجود و ذات چیزها را می‌نامد. اصل سخن گفتن، شعر است. شاعری، گفتی (saying) است که در آن، موجود برای اولین بار نامیده می‌شود؛ یا به عبارتی دیگر وجود موجود بنا نهاده می‌شود. لذا شعر است که اساس سخن گفتن و زبان را ممکن می‌گرداند. شعر، زبان اولیۀ یک قوم تاریخی است و شاعر واسطه‌ای است بین خدایان و آدمیان که از جماعت بیرون ایستاده و در "مابین" زمین و آسمان قرار گرفته است. از موضع هیدگر در قبال نسبت نزدیک بین هنر و شاعری می‌توان دریافت که آنچه اینجا در باب شعر گفته شده است گویای مقام خطیر زبان در تفکر اوست.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_367_54cf38fc907d6d3c9943cdb807353fb1.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 Judgment and Knowledge Dr. Jalal Peikani حکم و معرفت 17 31 368 FA جلال پیکانی دانشیار گروه فلسفه دانشگاه پیام نور Journal Article 2010 05 23 According to the common view, as we know, knowledge, in the entire history of western epistemology, was defined as the justified true belief that the judgment is one of its constituents. In this essay, however, considering some philosophical writings of Descartes and John Lock, we will show that this is not a correct view. Then, we will illustrate that it was only after Emanuel Kant that the connection between knowledge and judgment has been occurred. We also emphasize that in spite of the fact that in many cases, especially in the sciences realm, propositional knowledge is the only type of knowledge that can be accepted, there are many cases that propositional knowledge is not efficacy. در این مقاله نشان داده شده است که برخلاف قول مشهور، هرگز چنین نبوده است که در کل تاریخ معرفتشناسی غرب معرفت همواره به‌مثابهِ باور صادق موجهی تعریف شود که حکم یکی از اجزای ضروری مؤلفّة توجیه در آن است. با بررسی برخی از فقرات آثار دکارت و لاک، موارد نقضی برای این قاعده ذکر شده است. سپس نشان داده شده است که بعد از ایمانویل کانت بود که میان معرفت و حکم پیوند وثیق برقرار شد. همچنین از این ایده دفاع شده است که با وجود آنکه معرفت قضیهای، که مستلزم صدور حکم است، در بسیاری از موارد، به ویژه در ساحت علم، تنها قسم معرفت قابل اتکا است، در عین حال موارد بسیاری وجود دارند که معرفت قضیهای کارآمدی لازم را ندارد

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_368_95fc26733874b8cb09ac2e605b123b31.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 Were the Ancient Logicians Aware of Material Implication and Its Truth Condition? آیا منطق‌دانان قدیم از استلزام مادی آگاه بوده‌اند؟ 33 70 369 FA مرتضی حاج حسینی Journal Article 2010 09 28 The truth-functional conditional compound P→Q that is named, as material implication, and is equivalent to the truth functional and , has made satisfactory results in the complex mathematical arguments. Were the ancient logicians (Avicenna and his followers) aware of it? This is the question that its answer can influence many comparative discussions in different areas of Ancient and Modern logic. The central aim of this paper is to review different answers to this question and evaluate them. Some believe that the Etefaghieh is the same as material implication. Some believe that the definition of Mottaseleh (that is divided to Etefaghieh and Lozomieh) is the same as the definition of material implication. Other logicians believe that the condition of truth of Mottaseleh is the same as the condition of truth of material implication. But, for others the awareness of Avicenna from material implication and its truth condition is subject to debate. The truth condition of Ettefaghieh-áám, for some logicians, is the same as the truth condition of material implication. Ultimately after analyzing these views, the aim of this paper is to bring to light the fact that material implication and its truth condition is different from those of conditionals explained in ancient logic, and each system; ancient logic or modern logic is independent from the other. ترکیب تابع ارزشی p با ماتریس [1011] که از آن در منطق جدید به استلزام مادّی تعبیر می‌شود و کذب مقدّم یا صدق تالی شرط لازم و کافی صدق آن به شمار می‌آید، معادل ترکیب‌های تابع ارزشی و در منطق جدید است که دارای همان ماتریس می‌باشد. این ترکیب اساسی‌ترین مفهوم منطق جدید محسوب می‌شود و در استدلال‌های پیچیدۀ ریاضی نتایج رضایت‌بخشی داده است. آگاهی یا عدم آگاهی منطق‌دانان قدیم از شروط صدق این ترکیب سئوالی اساسی و بنیادین در منطق تطبیقی است که پاسخ آن می‌تواند سایر مباحث تطبیقی در منطق را تحت تأثیر قرار دهد. پاسخ‌های مختلفی را که تاکنون به این سؤال داده شده است، می‌توان در رویکردهای زیر خلاصه نمود: 1) اتفاقیة عامه همان استلزام مادی است. 2) تعریف متصلۀ مقسمی ‌با تعریف استلزام مادی یکی است. 3) شروط صدق متصلۀ مقسمی ‌با شروط صدق استلزام مادی یکی است. 4) آگاهی ابن‌سینا از شروط صدق استلزام مادی به دلیل وجود قرائن مختلف، له و علیه آن، در متون وی مورد تردید است. 5) شروط‌صدق اتفاقی اعمّ با شروط صدق استلزام مادی یکی است. 6) شروط صدق هیچ‌یک از انواع شرطی با شروط صدق استلزام مادی یکی نیست و منطق‌دانان قدیم از شروط صدق استلزام مادی آگاه نبوده‌اند. در این مقاله به بررسی و تحلیل این رویکردها و نقد دلایل و مستندات آنها می‌پردازیم و تلاش می‌کنیم تا با کنار گذاشتن پیش‌فرض‌ها و درنظر گرفتن جمیع جوانب موضوع به وحدت نظر در این موضوع بنیادین دست یابیم و پایه‌ای استوار برای تحقیقات بعدی در قلمرو منطق تطبیقی فراهم آوریم. بر اساس این تحقیق شروط صدق استلزام مادی منطق جدید بر شروط صدق هیچ‌یک از انواع شرطی در منطق قدیم منطبق نیست و دلایل رویکردهایی که به آگاهی ابن‌سینا از شروط صدق استلزام مادی حکم کرده‌اند و یا در جستجوی یافتن قضیه‌ای با شروط صدق مشابه برآمده‌اند، از پشتوانۀ کافی برخوردار نیست. در صورت قبول این نظر منطق‌های قدیم و جدید دو نظام منطقی مختلف به حساب می‌آیند که با وجود برخی اشتراک‌ها در اصول و مبانی، از یکدیگر فاصلۀ زیادی دارند؛ چنانچه هندسه‌های اقلیدسی و غیراقلیدسی و نیز فیزیک نیوتن و فیزیک اینشتین نیز دو نظام هندسی یا فیزیکی مستقل‌اند.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_369_d8c46847252e4b3a1fc062f89d603eed.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 Beauty in Hume's Viewpoint دیدگاه هیوم در باب زیبایی 71 87 370 FA علی سلمانی Journal Article 2010 06 13 Although Hume, regarding his basic ideas, explicitly identifies beauty as a sentiment, but in some passages it is introduced not as a sentiment but as a real quality. In some other passages, it also seemed like a secondary quality. Some interpreters, just by referring to these unclear passages in Hume’s writings, offered a kind of interpretations from Hume’s basic idea of beauty that finally is incompatible with his entire philosophy. We attempt, in this paper, by presenting the Hume’s theory of beauty as sentiment and its different from the making -beauty qualities, to explain the reasons of these misinterpretations. با این که هیوم با توجه به مبانی فلسفه‌اش به صورت صریح، زیبایی را احساس می‌داند، اما از برخی عبارات وی در آثارش چنین مستفاد می‌شود که زیبایی نه یک احساس که کیفیتی واقعی است و از برخی عبارات دیگر این شائبه ایجاد می‌شود که زیبایی از کیفیات ثانویه محسوب می‌شود. همین تردید در لحن سبب شده است که برخی شارحان تفاسیری از نظریة هیوم در مورد زیبایی ارائه دهند که تا حدی با کلیت فلسفۀ او ناسازگار است. در این مقاله تلاش شده است تا با طرح دیدگاه هیوم در مورد زیبایی به عنوان احساس و تمایز آن ازکیفیات ایجاد کنندة آن، دلایل این سوء فهم‌ها روشن شود.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_370_f23e8cf7955c5c772509d38baf94fb16.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 On the Mathematics and Reality در باب ریاضیات و واقعیت 89 102 371 FA حسن فتح‌زاده Journal Article 2009 11 07 In this article, accompanied by introducing recent backgrounds of intensifying historical concern in the relation of mathematics and reality, we try to reconsider this concern by separating the different viewpoints about the necessity and certainty of the mathematical propositions. The ones who consider mathematics as non-certain and non-necessary, think about this relation just as that of other sciences, either realistic or anti-realistic. On the contrary, those who I name them syntheticalists (Platonists and Kantians), are, on the one hand, somehow realist (though with a different definition), and on the other hand, analyticalists are anti-realist. At the end, we will point to a defense of realism, founded on applicability of mathematics. در این مقاله ضمن معرفی زمینه‌های متأخرِ تشدید دغدغۀ تاریخی در باب رابطۀ ریاضیات و واقعیت، با تقسیم دیدگاه‌های مختلف راجع به ضرورت و یقین گزاره‌های ریاضیاتی، تلاش شده است به این دغدغه پرتویی نو افکنده شود. کسانی که ریاضیات را غیر‌یقینی و غیر‌ضروری می‌شمرند رابطۀ ریاضیات و واقعیت را مانند سایر علوم می‌دانند و بسته به این که چه دیدگاهی به علوم تجربی داشته باشند، در قلمرو ریاضیات نیز رئالیست یا آنتی‌رئالیست خواهند بود. مخالفین این دیدگاه را تحت دو عنوان ترکیبی‌گرایان و تحلیلی‌گرایان بررسی می‌کنیم، که ترکیبی‌گرایان نیز خود به دو گروه افلاطونی و کانتی تقسیم می‌شوند. نشان می‌دهیم که ترکیبی‌گرایان (اعم‌از افلاطونی‌ها و کانتی‌ها) گرچه به معنای خاص خودشان رئالیست‌اند، اما با رئالیسم به معنای رایج کلمه تفاوت ظریفی دارند. در مقابل، تحلیلی‌گرایان از همان آغاز آنتی‌رئالیست بودن‌شان آشکار است. در پایان اشاره‌ای هم خواهیم داشت به دفاع مبتنی بر کاربردپذیری، از رئالیسم در ریاضیات.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_371_6f3962cb3eb3a4eef0ca521ab6b641e8.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 The Philosophical Basis of Reformism in the viewpoint of Paul Tillich مبانی فلسفی اصلاح دینی از دیدگاه پل‌تیلیش 103 118 372 FA حسین نوروزی Journal Article 2010 05 15 Paul Tillich is certainly regarded as one of the most prominent theologians of the twentieth century. His fundamental concern is reconciling religion with the contemporary culture. Religion, in his viewpoint, must correlate with the present culture. This correlation happens through the questioning and the answering process. The present culture presents its fundamental questions and problems to the religion, and then, religion answers them in terms of its own genuine symbols. The principle condition of religion for answering to the questions depends on rereading the religion's genuine concepts. The traditional language cannot answer to the modern questions. In fact, neither the traditional method of karl barth nor the demythologizing methodology of Rudolf Bultmann are able to answer to the new and modern questions. Against these two approaches, there is the Tillich's attitude that interest in the rereading of religious concepts and categories on the basis of original content of bible. Systematic and methodical rereading of religious concepts is certainly regarded as the essential components of religious reformation. This essay deals with the philosophical foundations of Tillich's religious Reformations. پل‌تیلیش بی‌تردید یکی از متکلمان تاثیرگذار قرن بیستم به شمار می‌رود. دغدغۀ اصلی وی آن بود که بین دین و فرهنگ معاصر آشتی برقرار کند. به باور وی دین باید با فرهنگ عصر همبستگی داشته باشد. ‌این همبستگی از طریق پرسش و پاسخ صورت می‌پذیرد. فرهنگ معاصر، سؤال‌های بنیادین عصری را به آستانۀ دین عرضه می‌دارد و دین در قالب نمادهای اصیل خود به سؤالات پاسخ می‌دهد. شرط اصلی پاسخگویی دین آن است که مقوله‌های مهم دین بازخوانی شوند. زبان کاملاً سنتی نمی‌تواند به سؤالات جدید پاسخ دهد. لذا روش سنتی کارل بارت(Barth karl. متکلم سویسی 1986-1886 ) از پاسخگویی به مسائل جدید ناتوان است. در مقابل روش کاملاً اسطوره‌زدایانه و علم‌گرایانۀ رودلف‌بولتمان(rudelf butman ، متکلم آلمانی 1976-1884 ) نیز رضایت‌بخش نیست. زیرا دین را از محتوای اصیل و غنی خود تهی می‌سازد. در مقابل ‌این دو رویکرد، رهیافت تیلیش قرار دارد که قرائت عصری مفاهیم و مقوله‌های اساسی دینی بر اساس درون‌مایۀ غنی و سرشار کتاب مقدس را سرلوحۀ خود قرار می‌دهد. بدون شک بازخوانی ضابطه‌مند مفاهیم دینی از مؤلّفه‌های مهم اصلاح دینی به شمار می‌رود. در‌ این جستار به مبانی فلسفی اصلاح دینی از نگاه تیلیش پرداخته می‌شود.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_372_97b7be142014aa175b78760a343044bb.pdf

دانشگاه تبریز مجله پژوهش های فلسفی 2251-7960 4 219 2010 12 22 A New Analysis of the Analytical Philosophy’s Essence تحلیلی نو از چیستی فلسفۀ تحلیلی 119 136 373 FA یوسف نوظهور بیت الله ندرلو Journal Article 2009 12 09 Analytic Philosophy, as the current philosophical movement in contemporary Anglophone world, against its rival, i.e., Continental Philosophy, has gone through a great crisis in the process of rediscovering its identity. Analytic philosophers, instead of trying to achieve their methodological goals as if, are concerned with understanding its essence. In this essay, first of all, we articulate and assess different attitudes toward the essence and origins of analytic philosophy, and finally represent our chosen approach on the issue. According to our findings, all declared attitudes on the essence and origins of analytic philosophy have a common strategic mistake; meaningly, considering margins as the text. Analytic philosophy, most of all, is an extension of Philosophy. And since philosophy is as such a standpoint of the truth of objects, and truth itself is a function of Zeitgeist, hence, the analytic philosophy and its methodological approach should be understood in terms of the contemporary meaning of truth. فلسفۀ تحلیلی[i] (Analytic Philosophy)، به عنوان جنبش فلسفی غالب در دنیای معاصر انگلیسیزبان، برخلاف رقیب خود، فلسفۀ قارهای، در بازشناسی هویت خویش دچار بحران عظیمی‌شده است. بهطوریکه فیلسوفان تحلیلی، امروزه بیش از آنکه در پی نیل به اهداف و مقاصد روششناختی جنبش تحلیلی باشند، درصدد فهم چیستی آن هستند. در مقالۀ حاضر ابتدا به بررسی و سنجش دقیق دیدگاههای مطرح شده دربارۀ مسألۀ موردنظر پرداخته‌ایم. و نهایتاً دیدگاه مُختار خویش را عرضه داشتهایم. براساس یافتههای پژوهشی ما، همة دیدگاه‌های مطرحشده دربارۀ چیستی فلسفة تحلیلی دچار اشتباه راهبردی یکسانی هستند؛ یعنی، غفلت از متن موضوع و پرداختن به حاشیهها. فلسفة تحلیلی، بیش و پیش از همه، مصداقی از فلسفه است و از آنجائیکه فلسفه نظرگاه معطوف به حقیقت امور است و حقیقت در هر دورهای معنائی خاص مییابد، فلسفۀ تحلیلی و روشهای آن را باید در راستای معنای معاصر حقیقت فهم نمود. [i]- قطعاً فلسفة تحلیلی یک مکتب فلسفی واحد – که دارای مبانی و اصول، روش و آموزه‌های معین و نتایج ویژۀ خود باشد – بشمار نمیرود. شاید بتوان آن را جنبشی نوین در تفکر فلسفی مغرب زمین دانست که طی یک قرن و اندی حیات خویش، رویکردها و نگرشهای متفاوتی را تجربه کرده و فراز و نشیبهای بسیاری را پشت سر گذارده است.

https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_373_8d4d7c10efa6323f21499b81c8c839b5.pdf