The Quarterly Journal of Philosophical Investigations

نوع مقاله : مقاله علمی- پژوهشی

نویسنده

فلسفه، ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، ایران

10.22034/jpiut.2021.46157.2833

چکیده

وحدت یا عدم وحدت علم یکی از مسائل مهم فلسفی در قرن بیستم بوده است. یکی از مهمترین پاسخ ها به مسئله ی وحدت علم از سوی تقلیل گرایان پیشنهاد شده است. مقاله ی پیش رو بر دو نمونه ی برجسته از چنین رویکردهایی متمرکز شده است. نمونه ی اول از جنبش فلسفی پوزیتیویسم منطقی و نمونه ی دوم از جنبش های فلسفی پساپوزیتویستی انتخاب شده است. نشان داده ایم که تقلیل های علی الادعا موفق در علم، موجب پیدایش این ایده شده-است که پاسخ مسئله ی وحدت علم از طریقِ تقلیل امکانپذیر است. سپس استدلال کرده ایم که رویکرد تقلیلگرا اساساً ناکارآمد، نابسنده و نادرست است. تقلیلگرایی ناکارآمد است زیرا به ساده سازی مفهومی و هستی شناختی کمک نمی کند. نابسنده است زیرا اولاً تنوع هستی شناختی فعالیت های علمی اساساً متفاوت را پوشش نمیدهد، و ثانیاً پاسخ مناسبی به نیازِ تبیینی در خصوصِ چرایی بنیادی بودنِ یک لایه ی هستیشناختی و معرفتشناختی نسبت به سایر لایه‌ها ارائه ما نمی‌دهد. تقلیلگرایی غلط است زیرا اولاً با تاریخ تحول نظریه هایی علمی سازگار نیست؛ ثانیاً رابطه‌ی بین شواهد و نظریه‌ها را به‌درستی توضیح نمیدهد. ثالثاً طبق استدلال فودر از عهده‌ی مشکل تحقق‌پذیری چندگانه برنمی‌آید؛ رابعاً طبق استدلال فایرابند اگر قیاس‌ناپذیری نظریه‌های علمی درست باشد آن‌گاه امکانِ هر نوع ارتباط از جمله ارتباط تقلیلی منتفی است. شکستِ تقلیل‌گرایی نشان میدهد مدلهایی از سنخ مدلهای نیگل و پاتنم-اپنهایم، پاسخ مناسبی برای مسئله‌ی وحدت علم فراهم نمیکنند. لذا پیشنهاد میشود که پاسخ مسئله‌ی وحدت علم از طریق رویکردی غیرتقلیلگرا، دنبال گردد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Critical Evaluation of Reductionism in Nagel and Oppenheim-Putnam Models of Science Unity

نویسنده [English]

  • Mohammadmehdi Hatami

Philosophy, Literature and Humanities, University of Esfahan, Iran

چکیده [English]

The unity or non-unity of science has been one of the most important philosophical issues in the twentieth century. One of the most important answers to the question of the unity of science has been suggested by reductionists. The present article focuses on two prominent examples of such approaches. The first example was taken from the philosophical movements of rational positivism and the second example was chosen from the post-positivist philosophical movements. We have shown that the supposedly successful reductions in science have given rise to the idea that the answer to the question of the unity of science is possible through reduction. We have then argued that the reductionist approach is fundamentally inefficient, inadequate, and incorrect. Reductionism is ineffective because it does not contribute to conceptual and ontological simplification. It is inadequate because, first, it does not cover the ontological diversity of fundamentally different scientific activities, and second, it does not provide an adequate answer to the explanatory need on why one ontological and epistemological layer is more fundamental than the other ones. Reductionism is wrong because, first, it is incompatible with the history of the evolution of scientific theories; second, it does not properly explain the relationship between evidences and theories. Third, according to Foder, it cannot solve the problem of multiple-realizability; fourth, according to Feyerabend, if the incomparability of scientific theories is correct, the possibility of any kind of communication, including deductive communication, is ruled out.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Unity of science
  • reductionism
  • physicalism
  • Nigel
  • Oppenheim
  • Putnam
CAPTCHA Image