The Quarterly Journal of Philosophical Investigations

نوع مقاله : مقاله علمی- پژوهشی


دکترای فلسفة علم، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفة ایران


فلسفة زمان در قرن بیستم، در یک تقسیم‎‌بندی کلی، شاهد تقابل میان دو گروه از نظریه‏پردازان بوده است. نظریه‌پردازان A که به مدل پویای واقعیت باور دارند و نظریه‏پردازان B که به مدل ایستای واقعیت معتقدند. در گذر زمان مخصوصا پس از انتشار مقالة پرنفوذ پاتنم با عنوان «زمان و هندسة فیزیکی» در سال 1967، بحث از یکی از مشهورترین نظریات علمی قرن بیستم (نظریة نسبیت خاص) وارد مجادلات میان فلاسفة زمان شد. برخی فلاسفه استدلال کردند که این نظریه با مدل پویای واقعیت ناسازگار است. در واکنش، برخی طرفداران مدل پویای واقعیت تلاش کردند با اِعمال تغییراتی متافیزیکی در مدل پویا آن را با نظریة نسبیت خاص سازگار کنند. با این حال، مهمترین پیامد این راهکار کنار گذاشتن «واقعیت مطلق» است. از نظر منتقدین، سازگار کردن مدل پویا با نظریة نسبیت خاص هرچند امکان‎پذیر است، اما به هزینة از دست رفتن انگارة شهودی واقعیت و پذیرش انگاره‎ای غیرشهودی از آن است. در این مقاله تلاش می‎شود پس از بررسی این موضوع: چرا سازگار کردن مدل پویای واقعیت با نسبیت خاص مستلزم نسبی شدن مفهوم واقعیت است؟ استدلال شود که نسبی شدن واقعیت صرفاً غیرشهودی نیست، بلکه علاوه بر آن، واجد هزینه‎ای ناموجه و نیز متضمن نوعی ناسازگاری است.


عنوان مقاله [English]

On Reality of Events in the Philosophy of Time; An Examination of the Notion of Relative Reality in 20th-Century Debate about Inconsistency of Dynamic Models and Special Theory of Relativity

نویسنده [English]

  • Hassan Amiriara

Ph.D., Philosophy of Science, Iranian Institute of Philosophy,

چکیده [English]

There are two main camps in 20th-century philosophy of time: A-theorists who believe in the dynamic model of reality, and B-theorists who maintain a static model of reality. After the publication of Putnam’s influential article, “time and physical geometry” (1967), the implications of the Special Theory of Relativity became serious in metaphysical discussions about temporal reality. Some philosophers argued that this theory contradicts the dynamic model and implies the ontology of the static model, namely, the objective reality of the present, past and future events. In response, some advocates of the dynamic model argued that there can be dynamic models in relativistic setting, though they are different, radically, from old theories of dynamic reality. In this paper, first, I shall discuss how special relativity contradicts the traditional dynamic model and, then, how new dynamic models imply a relative concept of reality, in contrast to its old absolute concept and, so, why these strategies are very unintuitive. Finally, I shall argue that this radical conceptual shift about reality is, not only unintuitive, but unwarranted and, in some sense, inconsistent as well.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Dynamic model of reality
  • Becoming
  • Minkowski Spacetime
  • Special Theory of Relativity
  • Relative reality
-  Amiriara, Hassan & Karbasizadeh, Amirehsan (2018)”The Conspiracy of Silence: the role of assuming a privileged frame of reference in theincompatibility of the special theory of relativity and the dynamic model of reality” in
-  Bourne, C. (2006) A Future for Presentism. Oxford: Oxford University Press.
-   Broad, C. D. (1923) Scientific Thought. London, Kegan Paul.
-   Callender, C. (2000) Shedding light on time. Philosophy of Science, 67, S587-S599.
-   Craig, W. L. (2008) “The metaphysics of special relativity: three views in William Lane Craig”, Quentin Smith Einstein, Relativity and Absolute Simultaneity Routledge, 11-49.
-   Dainton, B. (2002) Time and Space, Montreal: McGill-Queen’s University Press.
-   Einstein, A. & Besso, M. (1979) Correspondence 1903–55, trans. with Notes and an Introduction by Pierre Speziali, Paris: Hermann.
-   Ellis, B., & Bowman, P. (1967) “Conventionality in Distant Simultaneity”, Philosophy of Science, 116-136.
-   Godfrey-Smith, W (1979) Special Relativity and the Present, Philosophical Studies 36: 233-244.
-   Harris, E. E. (1968) Simultaneity and the Future. The British Journal for the Philosophy of Science, 19(3), 254-256.
-   Hinchliff, M. (1996) The Puzzle of Change, Noûs, Vol. 30, Supplement Philosophical Perspectives, 10, Metaphysics, 1996 (1996), 119-136.
-  Hinchliff, M. (2000) A defense of presentism in a relativistic setting. Philosophy of Science, 67, S575-S586.
-   Maudlin, T. (2012) Philosophy of Physics: Space and Time Princeton University Press.
-  McTaggart, J. E. (1908). The unreality of time. Mind, 457-474.
-  Mellor, D. H. (1974) Special relativity and present truth. Analysis, 34(3), 74-77.
-  Minkowski, H. (1952) Space and Time, in W. Perrett and G. B. Jeffery (eds.), The Principle of Relativity, New York: Dover Publications,76.
-   Putnam, H. (1967) Time and Physical Geometry, Journal of Philosophy 64: 240–47.
-  Rietdijk, C (1966) a Rigorous Proof of Determinism Derived from the Special Theory of Relativity, Philosophy of Science 33 341-344.
-   Saunders, S. (2002) How Relativity Contradicts Presentism’, in C. Callender, (ed.), Time, Reality and Experience, Cambridge: Cambridge University Press, 277–92.
-  Savitt, S. F. (2000) there’s no Time like the Present (in Minkowski Spacetime). Philosophy of Science, Vol. 67, Supplement.
-   Sklar, L (1981) Time, Reality, and Relativity, in Richard Healy (ed.), Reduction, Time, and Reality. Cambridge: Cambridge University Press. Reprinted in Philosophy and Spacetime Physics. Berkeley: University of California Press, 1985.
-   Sklar, L (1977) Space, Time and Spacetime. Berkeley, CA: University of California Press.
-   Stein, H. (1968) On Einstein–Minkowski Space-Time. Journal of Philosophy 65: 5–23.
-   Stein, H.  (1991) On Relativity Theory and the Openness of the Future. Philosophy of Science 58:147–67.
-   Tooley, M. (1997) Time, Tense and Causation. Oxford: Oxford University Press.